Labels

2012 2013 3 Σοφοί Πίθηκοι Akihabara Anime blog Bon Odori Daibutsu Earth Celebration Edo-Daikagura Eisa Facebook fuji gangangansoku gero gifu Ginza greece Hamarikyu hide internet cafe j-pop japan Japan Times Kabuki kami karaoke language exchange maid cafe Manga monja Naigubu Nikkō ohanami onsen roppongi sakura sarubobo shichi-go-san skytree Tadakata Takoyaki tengu tokyo disneyland Tokyo Marason Tokyo Tower Torii tsukishima ueno UNESCO Yasukuni Αγάλματα Αγγλικά αεροδρόμιο Αθήνα αθλητισμός αλλαγές αλληλογραφία Άμπου Ντάμπι αμυγδαλιές ανατολή άνοιξη Αξιοθέατα Άπω Ανατολή Αρχιτεκτονική ασάχι-γιάμα ασάχι-ντάκε ασία Ατομική Βόμβα Β' Παγκόσμιος Βίντεο Βόλτες Βουδισμός βουνά Γιαεγιάμα Γιακούζα γιακουσίμα Γιορτές Γιουκάτα Γουασάμπι γούρια δάση Δάσος Διαγωνισμός Ομιλίας Διακοπές διασκέδαση διαφημίσεις Διαφορές Δώρα Έθιμα Εθνικό Θέατρο ειρήνη ειρηνικός Εκδηλώσεις εκδρομή εκλογές Ελ Γκρέκο έλβις Ελλάδα ενεργό ηφαίστειο Ενυδρείο επικοινωνία Επισκέψεις Ερωτήσεις Ευγένεια Ζητιάνοι ζούγκλα ζώα ζωολογικός Ηλεκτρονικά ηφαίστεια Θάλασσα Θέατρο θέματα Θεότητες Θρησκεία Ιάπωνες Ιαπωνία Ιαπωνικά ιαπωνικά συγκροτήματα Ιαπωνική κουζίνα ιαπωνική τηλεόραση Ιζακάγια ινδονησία ινδουϊσμός ινουγιάμα ιριομότε Ισιγκάκι Ιστορία Ιτσουκουσίμα καγκοσίμα. σακουρατζίμα Καζαντζάκης καθημερινότητα Καιρός Καλδέρα Καλή συμπεριφορά καλοκαίρι Καμακούρα κανό κάντζι Κάπνισμα καραόκε Κάστρο καφές Καφετέριες κερασιά κηδεία Κήποι Κιμονό κίνα κινεζική γραφή κιούσου Κοιλάδα του Διαβόλου Κοϊνόμπορι κοινωνία Κόμπε κορέα Κοστούμι Κούμε-τζίμα Κρέπες κρίση Κυότο κωμικός Λεωφορεία Λίμνη Λίμνη Τόγια Λίστα λουτρά μαγκρόβια μαϊμούδες μαμεμάκι Μάνγκα Μαραθώνιος μαρουγιάμα ματσούρι Μέγκουρο Μεταφράσεις Μετρό μικόσι Μόμιτζι Μότσι Μουσεία Μουσείο μουσική μπαλί μπαρ μπορομπουντουρ ΝΑ Ασία Νάγκανο νάμπε Ναοί Νάρα Νέα νεροβούβαλο νησί Sado νησιά Ryukyu Ξάνθη ξενάγηση ξένοι Οδοντίατρος Οκινάουα οκούρινα Όμπι Όμπον όνσεν Οογιάμα ορειβασία Οριγκάμι ορυζώνες Οσάκα οτάρου ουμπούντ Ούσου οχανάμι Παιδιά παιχνίδια Παλάτι Παράδοση Πάρκα Πάρκο Περίεργα Πεταλούδες ποδήλατο Πόλεμος πολιτική Πολιτισμός πουσάν Προσβολές Πρωτοχρονιά Πυροτεχνήματα ράκουγκο ρατσισμός Ραφαέλο Ρούχα σακούρα Σάππορο Σεισμοί Σεισμός σετσουμπούν Σιναγκάουα Σιντοϊσμός σκύλος Σόγια Σούμο Σούσι σπίτι Σπίτια Σπορ στερεότυπα συγκρότημα Kodo Σχολείο τάικο Τακάο Τακετόμι Τάμπι Ταξίδια τέχνη τεχνολογία Τζίνζερ Τζίνμπα Τόκυο τουρισμός Τουρκία Τουταγχαμών Τόφου Τραγούδι Τραίνα τσούκιτζι τσουνάμι Τυφώνας Ύπνος Φαγητό Φαρμακεία Φεστιβάλ φθινόπωρο Φίλοι φιλοξενία Φούτζι Φράνσις Μπέικον φύση Φωτογραφία χακόνε χειμώνας χιόνι χιονοθύελα χιούμορ Χιροσίμα Χιρουγκάμι χοκκάιντο χορός Χριστούγεννα Χρυσή Εβδομάδα ψαραγορά Ψάρια ψηφοφορία Ψώνια
Για τυχόν απορίες,παρατηρήσεις κτλ μπορείτε να αφήνετε σχόλια στην πιο πρόσφατη ανάρτηση. Μπορείτε και να επικοινωνείτε μέσω e-mail (garfield81087 παπάκι gmail τελεία com) αλλά δεν εγγυόμαι πως θα το δω άμεσα/δεν θα καταλήξει στο spam.

Saturday, 5 January 2013

Καλή χρονιά!


Ήρθε λοιπόν το 2013, η χρονιά του Φιδιού σύμφωνα με το κινέζικο ημερολόγιο. Ελπίζω και εύχομαι οι γιορτές να σας βρήκαν με αυτούς που αγαπάτε, στη ζέστη του σπιτιού σας και με ένα αξιοπρεπές απόθεμα σε κουραμπιέδες και μελομακάρονα.  Αν όχι, δεν χάθηκε ο κόσμος. Γεροί να είμαστε και να παραπονιόμαστε για τις γιορτές που πέρασαν και δεν ακούμπησαν.
Μια φίλη μου με ρώτησε αν έχω βάλει στόχους για τη νέα χρονιά. Όχι, της είπα. Όποτε δηλώνω πως κάτι που θέλω πολύ είναι ο στόχος μου για τη νέα χρονιά, είναι σαν να δηλώνω πως δεν πρόκειται να το καταφέρω μέσα στην επόμενη δεκαετία.  Τι να πρωθυμηθώ, τις υποσχέσεις να κόψω το κάπνισμα; Το μεταπτυχιακό στην Ολλανδία; Το "φέτος δεν πρόκειται να αγοράσω τίποτα το οποίο δεν χρειάζομαι άμεσα"; Μακριά από εμάς λοιπόν αυτά τα ξενόφερτα.
Ας επιστρέψουμε στις γιορτές, οι οποίες πέρασαν εντελώς ιαπωνικά. Έφτιαξα μότσι (μικρά κέικ ρυζιού) παραμονές του νέου έτους, είδα Κοχάκου (διαγωνισμός τραγουδιού που στα καλύτερά του χτυπούσε 90% ποσοστά τηλεθέασης)  πριν την αλλαγή του χρόνου και έπαιξα Μπόζου Μέκουρι την 1η Ιανουαρίου.  Πιο ιαπωνική πρωτοχρονιά από εμένα πέρασαν μόνο οι γενναίοι που άλλαξαν χρονιά στις αυλές των ναών: αυτό όλο λέω πως θα το κάνω καθώς φωτογραφικά έχει φοβερό ενδιαφέρον αλλά το κρύο τέτοια εποχή δεν αντέχεται. 
Στους βουδιστικούς ναούς, οι μοναχοί χτυπάνε τις μεγάλες καμπάνες 108 φορές, για να διώξουν τους 108 πειρασμούς που υποτίθεται πως μας παρασέρνουν στην αμαρτία. Οτι δηλαδή μας φταίνε οι πειρασμοί για αυτά που κάνουμε. Θου κύριε Βούδα, μη σχολιάσω χρονιάρες μέρες. 
Οι μέρες πριν και μετά την πρωτοχρονιά πέρασαν χαλαρά. Είχα πει να πάω στην πόλη Κόμπε αλλά λίγο που αδιαθέτησα, λίγο που βαρέθηκα, αποφάσισα τελικά να το αφήσω για τη Χρυσή Εβδομάδα.  Επισκέφτηκα το Κυότο που ήταν και κοντά. Τουρίστες, τσαλαπάτημα, ουρές στα εστιατόρια...Μέχρι και σε ένα βουνό που είπαμε να ανέβουμε είχε κίνηση! Την τελευταία μέρα, πριν την επιστροφή στο Τόκυο είπαμε να πάμε το ναό Φουσίμι Ινάρι, ο οποίος είναι γνωστός για τα χιλιάδες τόριι του: Ο κόσμος έφτανε μέχρι την έξοδο του σιδηροδρομικού σταθμού! 
Μ'αυτά και μ'αυτά φτάσαμε στο σαββατοκύριακο. Τα μαθήματα αρχίζουν την Τετάρτη αλλά  επαναλήψεις δεν έχω κάνει ακόμη. Απόδειξη πως δεν υπάρχει Άγιος Βασίλης: το μόνο που του ζήτησα ήταν να με κάνει πιο συνεπή το 2013. Καλή  μας χρονιά! 

Sunday, 16 December 2012

Ιαπωνικές εκλογές

Εκλογές σήμερα και επανέρχομαι με την ανάρτηση που υποτίθεται πως θα έγραφα πριν 1 εβδομάδα. Δεν να προσπαθώ να δικαιολογηθώ αλλά η πολιτική στην Ιαπωνία είναι τόσο πολύπλοκο ζήτημα που από ένα σημείο και μετά εγκατέλειψα τις προσπάθειες πλήρους κατανόησης του τι και πώς. Έμαθα όμως κάποια βασικά πράγματα, τα οποία και σας μεταφέρω! Πρώτα από όλα, οι κάτοικοι του Τόκυο καλούνται να ψηφίσουν διπλά, καθώς ο κυβερνήτης Ισιχάρα παραιτήθηκε για να κυνηγήσει το όνειρο της πρωθυπουργίας.
Σε αυτές τις εκλογές η προσοχή είναι στραμμένη στα εξής πρόσωπα:
1) Στον απερχόμενο πρωθυπουργό Νόντα, ο οποίος άυξησε το ΦΠΑ παρά τις έντονες αντιδράσεις τόσο από την αντιπολίτευση όσο και από το ίδιο του το κόμμα, το DPJ. Σοβαρό ρόλο στην ήττα έπαιξε και η ασάφεια των θέσεων του κόμματος σε ό,τι αφορά την πυρηνική ενέργεια.
2) Στον επερχόμενο πρωθυπουργό Άμπε, του LDP, ο οποίος υπήρξε πρωθυπουργός της χώρας και στο παρελθόν. Από τα λίγα που ξέρω έχει ρεβιζιονιστικές απόψεις σε ό,τι αφορά την πρόσφατη ιαπωνική ιστορία.  Το κόμμα του έχει κυβερνήσει τη χώρα σχεδόν χωρίς διακοπές από το τέλος της αμερικανικής κατοχής. Δεν σκοπεύει να καταργήσει πλήρως τα εργοστάσια παραγωγής πυρηνικής ενέργειας.
3) Στο δίδυμο Ισιχάρα - Χασιμότο, του ακροδεξιού σχηματισμού Κόμμα Ανοικοδόμησης, το οποίο πάει για 3η θέση. Στην περίπτωση των 2, είναι πραγματικά δύσκολο να διαλέξει κανείς το μικρότερο κακό. Ο μεν Ισιχάρα έχει δηλώσει μεταξύ άλλων πως οι γυναίκες που μπαίνουν στην κλιμακτήριο είναι πλέον άχρηστες και είναι αμαρτία να συνεχίζουν να ζουν, καθώς και πως τα γαλλικά δεν μετράνε ως γλώσσα καθώς "είναι αδύνατο να μετρήσει κανείς στα γαλλικά". Ο δε Χασιμότο, για τον οποίο ο Ισιχάρα έχει πει πως βλέπει στα μάτια του το μέλλον της χώρας, κάποια στιγμή ζήτησε να καταγράφονται σε ειδικές λίστες όσοι υπάλληλοι έχουν τατουάζ (και πιθανότατα να απολύονται)
Τις τελευταίες ημέρες της προεκλογικής περιόδου επικράτησε μεταξύ των ψηφοφόρων κλίμα αφενός αγανάκτησης για τον τρόπο που τα 2 μεγάλα κόμματα χειρίζονται την οικονομία, το ενεργειακό και άλλα σημαντικά θέματα αλλά και αναποφασιστικότητας. "Τα νέα κόμματα που ξεφύτρωσαν την τελευταία περίοδο φαίνονται καλά, αλλά μήπως θα πρέπει να εμπιστευτώ αυτούς που έχουν εμπειρία;" ήταν η φράση-κλειδί.  Αυτό το οποίο με εξέπληξε ήταν το ποσοστό συμμετοχής, το οποίο έπεσε κατά 8%  περίπου από τις εκλογές του 2009 και υπολογίζεται σε περίπου 60% (επίσημα αποτελέσματα δεν έχουν ανακοινωθεί). 
Στην άνοδο της ξενοφοβίας, τα ποσοστά ανεργίας και την περίοδο έντασης με την Κίνα που μοιάζει να μην έχει τελειωμό δεν θα αναφερθώ καν καθώς στον ορίζοντα δεν φαίνεται τίποτα το θετικό. 
Αντί επιλόγου, σας παραθέτω μερικές από τις πιο παράλογες προεκλογικές υποσχέσεις, για να μην νομίζετε πως η ηλιθιότητα είναι προνόμιο των ελλήνων πολιτικών:
1) Μετατροπή της ψαραγοράς Τσούκιτζι (που πρόκειται να μεταφερθεί σε άλλη περιοχή) σε καζίνο. 
2) Κατασκευή υπόγειας πόλης στο Τόκυο (και φαντάζομαι σε άλλες πόλεις) για την περίπτωση πυρηνικής επίθεσης από τη Β.Κορέα ή την Κίνα. 
3) Κατασκευή αντιγράφου του Κάστρου του Τόκυο, το οποίο βρίσκεται στην αυτοκρατορική κατοικία.
4) Μετονομασία τως Ιαπωνικών Δυνάμεων Αυτοάμυνας σε Δυνάμεις Εθνικής Άμυνας.
5) Κατασκευή κτιρίου στο οποίο θα επιτρέπεται το ψάρεμα. 
Αυτά και καλή ψαριά!

Saturday, 15 December 2012

Κρύο...Καιρός για νάμπε!

Νάμπε ή ναμπεμόνο ονομάζεται το είδος φαγητού που βράζει κανείς σε ένα πήλινο/μεταλλικό δοχείο, τοποθετημένο σε φορητό μάτι το οποίο βρίσκεται στο κέντρο του τραπεζιού. Μοιάζει με το γιαχνί ή το αγγλικό stew, μόνο που είναι καλύτερο!
Η διαδικασία παρασκευής, που αποτελεί και τμήμα του γεύματος έχει ως εξής:
Τα υλικά που πρόκειται να χρησιμοποιηθούν και που ουσιαστικά μπορεί να είναι ο,τιδήποτε, τοποθετούνται σε πιάτα και μεταφέρονται στο τραπέζι. 
Το πήλινο δοχείο, το οποίο έχουμε γεμίσει με νερότοποθετείται στη φωτιά και πρόστίθεται σε αυτό η σως (το τι σως εξαρτάται από τη διάθεση:  ψαριού, σόγιας, σάλτσα ντομάτας, καυτερή,σουσαμιού κτλ).
Τα υλικά αρχίζουν να προστίθενται σταδιακά, αναλόγως με το χρόνο μαγειρέματος που απαιτείται. Εγώ συνήθως χρησιμοποιώ τόφου, ψάρια και θαλασσινά, μανιτάρια διαφόρων ειδών, λάχανο Νάπα (κινέζικο) και άλλα λαχανικά ενώ στο τέλος προσθέτω ζυμαρικά σόμπα (από μαύρο σιτάρι) γιατί αλλιώς πού να χορτάσεις;
 Το νάμπε  δεν αποτελεί ίδιον της ιαπωνικής κουζίνας αλλά συναντάται σε όλη τη ΝΑ Ασία.
Είναι ιδιαίτερα δημοφιλές καθώς είναι εύκολο από άποψη μαγειρέματος, δημιουργεί μια όμορφη ατμόσφαιρα και ενδείκνυται για φιλικές/οικογενειακές στιγμές.
Θεωρείται επίσης πως φέρνει πιο κοντά ανθρώπους που δεν γνωρίζονται καλά, καθώς μοιράζονται το φαγητό τους και τρώνε από την ίδια κατσαρόλα (όχι πως τρώγεται κατευθείαν από την κατσαρόλα!)
 
Κάποια εστιατόρια σερβίρουν μόνο νάμπε, ενώ άλλα έχουν ξεχωριστό χώρο για νάμπε καθόλη τη διάρκεια του χειμώνα.  Επίσης πολλά σούπερ μάρκετ πουλάνε σετ με υλικά για νάμπε, σε διάφορους συνδυασμούς. 
Το καλό με το νάμπε είναι πως ανά πάσα στιγμή μπορεί να προστεθεί περισσότερο νερό και υλικά, το οποίο και συμβαίνει σχεδόν πάντα. Έτσι λοιπόν δεν υπάρχει κίνδυνος να μείνει κανείς νηστικός ενώ η ποικιλία υλικών αποτελεί εγγύηση πως όλοι μπορούν να φάνε κάτι που τους αρέσει. 
Όσοι λοιπόν είστε φαν του διαφορετικού, του ζεστού, του γιαχνί ή γενικώς περίεργοι μπορείτε να το δοκιμάσετε με μια απλή κατσαρόλα, υλικά της επιλογής σας και καλή παρέα. Περιμένω εντυπώσεις (και αν δεν βαριέστε φωτογραφίες). 

Thursday, 6 December 2012

Από πού είσαι;

-Από πού είσαι;
-Από την Ελλάδα.

Παύση μερικών δευτερολέπτων και προσπάθεια εντοπισμού της στο νοητό παγκόσμιο χάρτη. 
Σενάριο 1ο: Ξέρουν την Ελλάδα.Τότε περνάμε απευθείας στις αντιδράσεις (βλ.παρακάτω)
Σενάριο 2ο: Δεδομένου πως ο διάλογος συνήθως λαμβάνει χώρα στα ιαπωνικά, αν ο συνομιλητής μου δεν είναι Ιάπωνας  συχνά χρειάζεται περαιτέρω διευκρινήσεις (δεν έχουμε μάθημα με θέμα 'Οι χώρες του κόσμου στα Ιαπωνικά') .
Τότε ξεκινάω τις μεταφράσεις. Και άντε να ξέρει ο συνομιλητής μου αγγλικά, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Αν είναι Κινέζος και πρέπει να του πω Xīlà (το οποίο όσες προσπάθειες και αν έκανα να το προφέρω σωστά, δεν με καταλαβαίνουν)τότε τι γίνεται; Με τους Κορεάτες είναι πιο εύκολα τα πράγματα, καθώς η λέξη Ελλάδα στα Κορεατικα είναι Geuriseu και η προφορά μοιάζει αρκετά με την αγγλική. Συχνά όμως οι άνθρωποι που γνωρίζω σχηματίζουν την εντύπωση πως είμαι από την Αγγλία ή και το Κιργιστάν. Για να μην σας πιάσει πονοκέφαλος, εξηγούμαι:
Στα ιαπωνικά η Αγγλία είναι Ιγκιρίσου, η Ελλάδα Γκιρίσα και το Κιργιστάν Κιρουγκίσου. Όταν λοιπόν δεν υπάρχει άλλη κοινή γλώσσα ή έστω ένας χάρτης πρόχειρος, αντε να συνεννοηθούμε! 
Όχι πως σκάω κιόλας δηλαδή. Κιργιστάν; Κιργιστάν! Γιατί όχι;
Καμιά φορά όμως είναι απαραίτητο να καταλάβει ο άλλος,είτε γιατί είμαστε στην ίδια τάξη και με ρωτάει κάθε μέρα τι καιρό κάνει στο Λονδίνο, είτε γιατί δεν μπορεί να αποδεχτεί την ήττα της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης της χώρας του.
"Νότια Ευρώπη. Μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας.Πάνω από την Αφρική." Πριν προλάβετε να πείτε πως είναι ανακριβής η περιγραφή μου, να προσθέσω πως ενίοτε λέω και "Στη θάλασσα που βρίσκεται εκεί που τελειώνει η Ασία" 
Αυτά συνήθως πιάνουν, όχι όμως πάντα. Η γεωγραφία φαίνεται, είναι μάθημα επιλογής. Τότε αρχίζω να ζωγραφίζω τη Μέδουσα ή τον Κένταυρο και ως δια μαγείας τα μάτια που παρακολουθούν το σκίτσο μου λάμπουν με κατανόηση. "Ελλάδα!" Ε, μα! τι σου λέω τόση ώρα;
Αυτό με το σκίτσο δεν μου είχε περάσει από το μυαλό μέχρι που μια μέρα στην τάξη κάναμε ένα κείμενο, στο οποίο υπήρχε η λέξη Κένταυρος και η καθηγήτρια μου ζήτησε να εξηγήσω τι ήταν (όχι εμφανισιακά, αυτό το ήξεραν όλοι!). Τότε λοιπόν 4-5 κεφάλια γύρισαν και με κοίταξαν με απορία. Ήταν σαν να βλέπω τις σκέψεις τους σε συννεφάκια: Κένταυρος. Αρχαία Ελλάδα. Γκιρίσα. Ιρέκουτορα-σαν. Ααααα!

Μετά είναι οι διάφορες αντιδράσεις των ανθρώπων όταν ακούν 'Ελλάδα' και καταλαβαίνουν περί τίνος πρόκειται. Μέχρι τώρα έχουν τύχει στο διάβα μου οι εξής:

1) Ενημερωμένοι: "Ελλάδα ε; Είναι δύσκολα τα πράγματα τώρα εκεί. Κρίμα." 
2) Τουρίστες: "Ελλάδα;;; Έχετε τέλειες θάλασσες εκεί! Και τα σπίτια σας έχουν γαλάζιες σκεπές! Πολύ θέλω να πάω!!"
3) Θρησκευόμενοι: "Ελλάδα; Μιλάς Ελληνικά δηλαδή ε; Πολύ σε ζηλεύω. Η Βίβλος γράφτηκε στα ελληνικά ξέρεις.Εσύ είσαι χριστιανή;;" 
4) Εντελώς άσχετοι: "Ελλάδα; Ελλάδα...Χμμ.. Α,ναι! Την έχω ακουστά. Να σε ρωτήσω κάτι, αγγλικά μιλάτε εκεί; Τι, έχετε και δική σας γλώσσα; Εγώ είμαι εντελώς άσχετος, μην με παρεξηγείς"

Μετά από ένα χρόνο στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου και εκατοντάδες γνωριμίες στο σχολείο/στο δρόμο/στο μετρό/στον οδοντίατρο/όλα τα άλλα μέρη στα οποία μπορεί να σε πλησιάσει ένας άσχετος και να σου πιάσει την κουβέντα, άρχισα και εγώ να εφευρίσκω τρόπους για να αποφύγω ομιλητικές θείτσες που θέλουν να εξασκήσουν τα αγγλικά τους. Πότε κάνω πως δεν μιλάω αγγλικά, πότε μιλάω με τόσο σπαστά ιαπωνικά που κουράζονται και με αφήνουν ήσυχη, πότε κάνω πως κοιμάμαι γιατί βλέπω το διπλανό μου στο τραίνο να με κοιτάει με λαχτάρα για μουχαμπέτ. Αυτό βέβαια δεν είναι εφικτό πάντα. Μερικοί με πλησιάζουν γιατί  με άκουσαν να μιλάω είτε ιαπωνικά (-->Μιλάς πολύ καλά ιαπωνικά! Από πού είσαι;) είτε αγγλικά (και θέλουν να κάνουν πρακτική). Καμιά φορά λέω στην ταμία να μην βάλει τα ψώνια σε σακούλα και συνειδητοποιώντας πως ψιλοξέρω ιαπωνικά αρχίζει τη συνέντευξη.
Για του λόγου το αληθές θα μοιραστώ μαζί σας την πιο πρόσφατη εμπειρία μου.
Σήμερα στο σταθμό του μετρό, μια 40άρα με χαρακτηριστικά ΝΑ Ασίας διέκοψε τη συνομιλία που είχα με μια συμμαθήτριά μου για να με ρωτήσει(στα αγγλικά) αν είμαι από την Αμερική.Της είπα πως είμαι από την Ελλάδα. Ήταν της 3ης κατηγορίας(θρησκευόμενη) και με ρώτησε αν έχω διαβάσει τη Βίβλο (χάνεται τέτοια ευκαιρία;) Μετά μου έδωσε συγχαρητήρια για τα ιαπωνικά μου και άρχισε να μου λέει την ιστορία της ζωής της: 
Ήταν από τις Φιλιππίνες , παντρεμένη με Ιάπωνα εδώ και 12 χρόνια, είχε ζήσει στην Αμερική, είχε παιδιά, μπλα μπλα μπλα... Μετά πέρασε κάνα 5λεπτο γκρινιάζοντας για τα ιαπωνικά. Πολύ δύσκολα, καμία σχέση με τα αγγλικά, πού να τα μάθεις; Και η γραφή ακόμη χειρότερα. "Εσύ όμως είσαι γλωσσομαθής, μπράβο σου"
Για όσους δεν με ξέρετε, να πω πως η κουβέντα με αγνώστους είναι κάτι σαν προκαταρκτικά για waterboarding. Όταν κουνάνε το κεφάλι σχεδόν απογοητευμένοι και λένε "Πρέπει να φύγω, χάρηκα πολύ" με κατακλύζει μια χαρά που δεν μπορώ να περιγράψω. 
Πείτε με αντικοινωνική, παράξενη, μονόχνωτη. Όλα αυτά όμως αφού μάθετε να λέτε Ελλάδα στα Κινέζικα 'για λόγους ευκολίας', εξηγήσετε σε άσχετους στο μετρό αν και γιατί δεν πάτε στην εκκλησία τις Κυριακές και κυρίως αφού βρείτε μια απάντηση για το "Ελλάδα ε; Πολύ δύσκολα τώρα με την κρίση"

Διευκρινιστικά: Τα παραπάνω δεν αποτελούν παρά προσωπικές εμπειρίες. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι έχουν αντιμετωπίσει άλλοι Έλληνες στην Ιαπωνία, την Κορέα και άλλες χώρες της περιοχής. Ένα όμως είναι σίγουρο: οι Έλληνες μετανάστες σε αυτή την πλευρά του πλανήτη σπανίζουν, με αποτέλεσμα τα κενά γνώσης (και στις 2 πλευρές) να είναι μεγάλα. Φυσιολογικό αν σκεφτεί κανείς το μέγεθος της Ελλάδας, απαράδεκτο αν υπολογίσουμε τη συνεισφορά της στον παγκόσμιο πολιτισμό. Το ίδιο βέβαια ισχύει και αντιστρόφως:Ο μέσος Έλληνας ξέρει για την Κίνα το οτι "οι Κινέζοι τρώνε με ξυλάκια", πρωτεύουσα είναι το Πεκίνο, καμιά φορά και οτι"το Σινικό Τείχος είναι το μοναδικό κτίσμα που είναι ορατό από το διάστημα" (το οποίο είναι ανακριβές).

  Μπορείτε επίσης να διαβάσετε την ανάρτηση "Τι να απαντήσεις;"

Thursday, 29 November 2012

Χιρουγκάμι Όνσεν

Οι χαρακτήρες κάντζι (温泉)που αποτελούν τη λέξη όνσεν σημαίνουν κυριολεκτικά πηγή ζεστού νερού. Ως χώρα με πολλά, πάρα πολλά ενεργά ηφαίστεια, η Ιαπωνία είναι ένα τεράστιο γεωθερμικό πεδίο. Όσοι από εσάς διαβάζετε τακτικά το blog, θα θυμάστε πως πριν ένα χρόνο τέτοια εποχή περίπου, χουχούλιαζα στα θερμά λουτρά της περιοχής Γκέρο. Φέτος σειρά είχε η πόλη Χιρουγκάμι (昼神:θεός του μεσημεριού) , στα βουνά του Νάγκανο. Η εμπειρία ήταν εξίσου απολαυστική με την περσινή αλλά εντελώς διαφορετική από πολλές απόψεις. 
Πρώτα από όλα, έμαθα ιαπωνικά. Όχι πως έμαθα καλά ή αρκετά ιαπωνικά αλλά εν πάσει περιπτώσει δεν χρειάζομαι βοήθεια όταν θέλω μια κούπα ρύζι. Μπορώ να τη ζητήσω. Δεύτερον, συνήθισα στα ιαπωνικά φαγητά. Όχι πως πριν ένα χρόνο δεν έτρωγα τίποτα και τώρα τρώω νάττο 2 φορές την ημέρα, αλλά για να περάσει κανείς από το σιμίτι και το ίζμιρ πεϊνιρί στο πρωινό από σούπα μίσο και  ψάρι.
Επίσης σημαντικό είναι το γεγονός πως μετά την περσινή εμπειρία ήξερα τι να περιμένω. Έτσι λοιπόν, δεν αγχώθηκα καθόλου όταν εισέπραξα τα πρώτα αμήχανα χαμόγελα από γυμνόστηθες γιαπωνέζες γιαγιάδες που ήθελαν να μου πιάσουν την κουβέντα (για κάποιο λόγο οι γιαπωνέζες γιαγιάδες πάντα θέλουν να μου πιάσουν την κουβέντα)
Τη μεγαλύτερη διαφορά όμως την έκανε το ροτένμπουρο (露天風呂), το οποίο είναι όνσεν σε εξωτερικό χώρο. 
Σκεφτείτε την εξής εικόνα: Είναι σχεδόν μεσάνυχτα, έχει παγωνιά και αντί να τουρτουρίζετε από το κρύο, βρίσκεστε στα ζεστά νερά της μικρής πισίνας, στα οποία καθρεφτίζεται το φεγγάρι. Οι υδρατμοί που δημιουργούνται λόγω της διαφοράς θερμοκρασίας νερού και περιβάλλοντος δημιουργούν την εντύπωση πως το κρύο είναι ακόμη πιο ισχυρό, πράγμα που καθιστά την όλη εμπειρία ακόμη πιο απολαυστική! 
Όλα αυτά βέβαια δεν θα χρειαζόταν να σας τα μεταφέρω με τις μέτριες ικανότητές μου στην περιγραφή αν δεν είχα ξεχάσει να πάρω μαζί μου τη φωτογραφική μηχανή.Επέστρεψα την επόμενη ημέρα και η εικόνα ήταν εντελώς διαφορετική. Όμορφη αλλά χωρίς τη μαγεία του φεγγαρόφωτου. 
(ο εσωτερικός χώρος των λουτρών. Από τη μπαλκονόπορτα μπορεί να περάσει κανείς στο ροτένμπουρο)


Το πρώτο φως της μέρας με βρίσκει στο παζάρι, μερικές εκατοντάδες μέτρα από το το πανδοχείο. Εκεί πωλούνται τοπικά προϊόντα όπως φρούτα και λαχανικά (50-60% φθηνότερα από τα σούπερ μάρκετ του Τόκυο), χειροποίητα παιχνίδια, γλυκά και ξηροί καρποί.
Στο χώρο του παζαριού βρίσκεται και ένα μικρό δημόσιο όνσεν όπου μπορεί κανείς να ζεστάνει τα πόδια του στο νερό που αναβλύζει από τα έγκατα της μικρής πόλης Χιρουγκάμι. 
 Πριν φύγουμε κάνω μια τελευταία βουτιά (όχι κυριολεκτικά, δεν επιτρέπεται να βάλεις το κεφάλι σου μέσα στο νερό) στα ζεστά νερα του ροτένμπουρο, κάνω μια στάση στις πολυθρόνες μασάζ και φυσικά, απολαμβάνω το πρωινό του πανδοχείου (ρυόκαν, 旅館)
Φεύγω με τη σκέψη μου να τρέχει στην επόμενη εξόρμηση στην περιοχή. Στο τραίνο σκέφτομαι τι ωραία που θα ήταν να έχω ένα δικό μου πανδοχείο στα βουνά του Νάγκανο, να δουλεύω όλη την ημέρα και το βράδυ να βυθίζομαι στα ζεστά νερά του όνσεν λίγο πριν απολαύσω το παραδοσιακό φαγητό. Μετά θυμάμαι τι πέρασε ηρωίδα του Spirited Away στις λίγες μέρες που εργάστηκε σε πανδοχείο-όνσεν και λέω άσε καλύτερα, ένα σαββατοκύριακο το χρόνο φτάνει.

Monday, 19 November 2012

Περπατώ περπατώ μες στο δάσος

Ήρθε ο χειμώνας και τα βουνά γύρω από το Τόκυο γέμισαν με κατακόκκινα μόμιτζι.  Αποφάσισα λοιπόν να σταματήσω την καθιστική ζωή και να αρχίσω την ορειβασία. Ένας παραπάνω λόγος που αποφάσισα να ξεκουνηθώ και να αρχίσω να δραστηριοποιούμαι είναι το γεγονός πως αποφάσισα να ανέβω στο όρος Φούτζι, οπότε λίγη προετοιμασία δεν βλάπτει. 
Πρώτος προορισμός λοιπόν ήταν το βουνό Οογιάμα (大山:Μεγάλο Βουνό), αγαπημένος προορισμός πολλών κατοίκων της πρωτεύουσας. Ακολούθησε το Όρος Τζίνμπα(陣馬山:Όρος πεδίου αλόγων), το όρος Μιτάκε (御岳山) και τέλος το όρος Τακάο (高尾山), που είναι από τα πιο δημοφιλή βουνά στον πλανήτη, με 2,5 εκατ. επισκέπτες το χρόνο. 
Στις εξορμήσεις αυτές είχαμε την ευκαιρία να δούμε ναούς εκατοτάδων ετών, να δοκιμάσουμε τοπικές νοστιμιές και να ακούσουμε θρύλους και ιστορίες σε σχέση με τα βουνά. 
Στο όρος Μιτάκε, ο υπάλληλος του σιδηροδρομικού σταθμού μας είπε να προσέχουμε γιατί μόλις μια εβδομάδα πριν κατέβηκε στο χωριό αρκούδα με το μικρό της και τρομοκράτησε τους κατοίκους! 
Στο όρος Τζίνμπα είδαμε ένα μοναχικό ορειβάτη να φτάνει στην κορυφή στηριζόμενος στα μπατόν του και λίγο αργότερα συνειδητοποιήσαμε πως είχε σοβαρά κινητικά προβλήματα. 
Από την κορυφή του όρους Τακάο απολάυσαμε τη θέα στο όρος Φούτζι, χάρη στον καλό καιρό. 
Αργήσαμε να φτάσουμε στην κορυφή του Οογιάμα εξαιτίας της πολυκοσμίας. 
Αυτό που δεν περίμενα να συναντήσω σε όλες αυτές τις εξορμήσεις είναι οι ορδές οικογενειών, οι δεκάδες ομάδες λυκοπούλων και  τα γκρουπ ξένων επισκεπτών: Ξημερώματα Κυριακής μπαίνουμε στο τραίνο που κατευθύνεται προς τις ορεινές περιοχές και όλοι σχεδόν οι επιβάτες φοράνε ορειβατικά μποτάκια! 
Εντυπωσιακή είναι επίσης η οργάνωση που συναντά κανείς ακόμη και στα πιο απομακρυσμένα σημεία. Από χώρους για πικ-νικ μέχρι πεντακάθαρες τουαλέτες με...κρεμοσάπουνο(!), υπόστεγα σε περιοχές που βρέχει συχνά και πάγκους με ονίγκιρι των οποίων οι υπάλληλοι φτάνουν στη δουλειά μετά από 2ωρη ανάβαση, οι λεπτομέρειες καθιστούν την Ιαπωνία ξεχωριστή γίνονται ακόμη πιο αισθητές όταν  βρίσκεσαι στη μέση του πουθενά. 
Μια περίεργη συνήθεια που έχουν οι Ιάπωνες αφορά το πικ-νικ στην κορυφή του βουνού. Όπως όλος ο κόσμος, έτσι και εμείς ετοιμάζουμε κάθε φορά το φαγητό μας, το τυλίγουμε με μπόλικο αλουμινόχαρτο και το παίρνουμε μαζί μας. Από τους αυτόματους πωλητές (που βρίσκονται παντού) παίρνουμε δροσερό νερό και ζεστό τσάι. Παρατήρησα λοιπόν πως ενώ εμείς απολαμβάνουμε τη θέα τρώγοντας μεσημεριανό, πολλοί πίνουν μπύρες και σάκε. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω μεγάλη εμπειρία στα ήθη και τα έθιμα "του βουνού" αλλά μου φαίνεται τουλάχιστον περίεργο, για να μην πω επικίνδυνο το να  πίνει κανείς λίγο πριν πάρει το δρόμο της επιστροφής καθώς  κάποια από αυτά τα βουνά το μονοπάτι στενεύει τόσο που χρειάζεται να πιαστείς από αλυσίδες καρφωμένες στα βράχια για να μην πέσεις στο κενό!

Θα ακολουθήσει ανάρτηση για τις ιαπωνικές εκλογές. Το πότε παραμένει άγνωστο καθώς το θέμα είναι πολύπλοκο, οι πηγές στα αγγλικά λίγες και οι Ιάπωνες φίλοι με σχετικές γνώσεις ανύπαρκτοι (είναι θαύμα που ορισμένοι γνωρίζουν πως θα γίνουν εκλογές).
Διαβάζω λοιπόν και όοοο,τι καταλάβω θα σας το μεταφέρω!
Μέχρι τότε σας αφήνω με αναδημοσίευση φωτογραφίας από παλιότερη ανάρτηση, μιας και είναι επίκαιρη.