Labels

2012 2013 3 Σοφοί Πίθηκοι Akihabara Anime blog Bon Odori Daibutsu Earth Celebration Edo-Daikagura Eisa Facebook fuji gangangansoku gero gifu Ginza greece Hamarikyu hide internet cafe j-pop japan Japan Times Kabuki kami karaoke language exchange maid cafe Manga monja Naigubu Nikkō ohanami onsen roppongi sakura sarubobo shichi-go-san skytree Tadakata Takoyaki tengu tokyo disneyland Tokyo Marason Tokyo Tower Torii tsukishima ueno UNESCO Yasukuni Αγάλματα Αγγλικά αεροδρόμιο Αθήνα αθλητισμός αλλαγές αλληλογραφία Άμπου Ντάμπι αμυγδαλιές ανατολή άνοιξη Αξιοθέατα Άπω Ανατολή Αρχιτεκτονική ασάχι-γιάμα ασάχι-ντάκε ασία Ατομική Βόμβα Β' Παγκόσμιος Βίντεο Βόλτες Βουδισμός βουνά Γιαεγιάμα Γιακούζα γιακουσίμα Γιορτές Γιουκάτα Γουασάμπι γούρια δάση Δάσος Διαγωνισμός Ομιλίας Διακοπές διασκέδαση διαφημίσεις Διαφορές Δώρα Έθιμα Εθνικό Θέατρο ειρήνη ειρηνικός Εκδηλώσεις εκδρομή εκλογές Ελ Γκρέκο έλβις Ελλάδα ενεργό ηφαίστειο Ενυδρείο επικοινωνία Επισκέψεις Ερωτήσεις Ευγένεια Ζητιάνοι ζούγκλα ζώα ζωολογικός Ηλεκτρονικά ηφαίστεια Θάλασσα Θέατρο θέματα Θεότητες Θρησκεία Ιάπωνες Ιαπωνία Ιαπωνικά ιαπωνικά συγκροτήματα Ιαπωνική κουζίνα ιαπωνική τηλεόραση Ιζακάγια ινδονησία ινδουϊσμός ινουγιάμα ιριομότε Ισιγκάκι Ιστορία Ιτσουκουσίμα καγκοσίμα. σακουρατζίμα Καζαντζάκης καθημερινότητα Καιρός Καλδέρα Καλή συμπεριφορά καλοκαίρι Καμακούρα κανό κάντζι Κάπνισμα καραόκε Κάστρο καφές Καφετέριες κερασιά κηδεία Κήποι Κιμονό κίνα κινεζική γραφή κιούσου Κοιλάδα του Διαβόλου Κοϊνόμπορι κοινωνία Κόμπε κορέα Κοστούμι Κούμε-τζίμα Κρέπες κρίση Κυότο κωμικός Λεωφορεία Λίμνη Λίμνη Τόγια Λίστα λουτρά μαγκρόβια μαϊμούδες μαμεμάκι Μάνγκα Μαραθώνιος μαρουγιάμα ματσούρι Μέγκουρο Μεταφράσεις Μετρό μικόσι Μόμιτζι Μότσι Μουσεία Μουσείο μουσική μπαλί μπαρ μπορομπουντουρ ΝΑ Ασία Νάγκανο νάμπε Ναοί Νάρα Νέα νεροβούβαλο νησί Sado νησιά Ryukyu Ξάνθη ξενάγηση ξένοι Οδοντίατρος Οκινάουα οκούρινα Όμπι Όμπον όνσεν Οογιάμα ορειβασία Οριγκάμι ορυζώνες Οσάκα οτάρου ουμπούντ Ούσου οχανάμι Παιδιά παιχνίδια Παλάτι Παράδοση Πάρκα Πάρκο Περίεργα Πεταλούδες ποδήλατο Πόλεμος πολιτική Πολιτισμός πουσάν Προσβολές Πρωτοχρονιά Πυροτεχνήματα ράκουγκο ρατσισμός Ραφαέλο Ρούχα σακούρα Σάππορο Σεισμοί Σεισμός σετσουμπούν Σιναγκάουα Σιντοϊσμός σκύλος Σόγια Σούμο Σούσι σπίτι Σπίτια Σπορ στερεότυπα συγκρότημα Kodo Σχολείο τάικο Τακάο Τακετόμι Τάμπι Ταξίδια τέχνη τεχνολογία Τζίνζερ Τζίνμπα Τόκυο τουρισμός Τουρκία Τουταγχαμών Τόφου Τραγούδι Τραίνα τσούκιτζι τσουνάμι Τυφώνας Ύπνος Φαγητό Φαρμακεία Φεστιβάλ φθινόπωρο Φίλοι φιλοξενία Φούτζι Φράνσις Μπέικον φύση Φωτογραφία χακόνε χειμώνας χιόνι χιονοθύελα χιούμορ Χιροσίμα Χιρουγκάμι χοκκάιντο χορός Χριστούγεννα Χρυσή Εβδομάδα ψαραγορά Ψάρια ψηφοφορία Ψώνια
Για τυχόν απορίες,παρατηρήσεις κτλ μπορείτε να αφήνετε σχόλια στην πιο πρόσφατη ανάρτηση. Μπορείτε και να επικοινωνείτε μέσω e-mail (garfield81087 παπάκι gmail τελεία com) αλλά δεν εγγυόμαι πως θα το δω άμεσα/δεν θα καταλήξει στο spam.

Wednesday, 18 July 2012

Kamakura (鎌倉)


Την περασμένη Πέμπτη τελείωσαν οι υπέροχες διακοπές μου και επέστρεψα στο σχολείο. Για λίγο όμως, καθώς ακολούθησε τριήμερο διακοπών. Η Δευτέρα ήταν η Ημέρα της Θάλασσας, επίσημη αργία. Αποφασίσαμε λοιπόν να κάνουμε μια εκδρομή στην κοντινή πόλη Καμακούρα, η οποία στο παρελθόν αποτέλεσε de facto πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας, τη μεγαλύτερη ιαπωνική πόλη και μία από τις μεγαλύτερες μητροπόλεις του κόσμου. Οι περισσότεροι τουρίστες γνωρίζουν την ύπαρξή της πόλης λόγω ενός γιγαντιαίου αγάλματος του Βούδα (Daibutsu), τα αξιοθέατα ωστόσο είναι αμέτρητα.

Η δική μας περιπλάνηση ξεκινά από το ναό Kenchō-ji, ο οποίος είναι ο παλαιότερος ναός Ζεν Βουδισμού στη χώρα. Εκεί συνειδητοποιώ πως η σημαντικότερη διαφορά της Ιαπωνίας με τον υπόλοιπο κόσμο σε θρησκευτικό επίπεδο, είναι η έλλειψη της σκοτεινής αυστηρότητας  στα πρόσωπα των ιερέων, η παρουσία φωτεινών χρωμάτων στους ναούς, και το χαλαρό κλίμα που επικρατεί στους περισσότερους χώρους λατρείας. Πάρτε για παράδειγμα τον ιερέα που συναντήσαμε στο σιντοϊστικό ναό Tsurugaoka Hachiman-gū!

Κρατώντας ένα ξύλο με χάρτινα φτερά, το οποίο μόλις έχει χρησιμοποιήσει για να ευλογήσει το (μάλλον καινούργιο) αυτοκίνητο κάποιου επισκέπτη, μου χαμογελάει καθώς κατευθύνεται προς το εσωτερικό του ναού. Τα ρούχα του είναι φωτεινά, το καπέλο του αστείο. Κάτι σαν ιερός τσαλαπετεινός,ο οποίος επιστρέφει από την αποστολή που του ανέθεσαν οι θεοί.

Συνεχίζουμε με το ναό Engaku-ji, Νούμερο 2 μεταξύ των σημαντικότερων βουδιστικών ναών της πόλης. Έτος ίδρυσης: 1282. Στα σημαντικότερα εκθέματα του ναού συμπεριλαμβάνεται η καμπάνα της επάνω φωτογραφίας, η οποία εκτός από 701 ετών (!) είναι και Εθνικός Θησαυρός.
Σειρά έχει ένας ναός στον οποίο το κλίμα δεν είναι και τόσο ανάλαφρο. Σε ένα μικρό λόφο, από τον οποίο μπορεί να απολαύσει κανείς την πανοραμική θέα της παραθαλλάσιας πόλης, συναντά κανείς το Hase-dera, κύριο χαρακτηριστικό του οποίου είναι τα εκατοντάδες μικρά αγάλματα Jizτης 5ης φωτογραφίας.
Αυτά είναι αφιερώματα γονιών, των οποίων τα παιδιά χάθηκαν στη γέννα ή κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Σε μια γωνία βρίσκει κανείς το άγαλμα του Βούδα, στα πόδια του οποίου οι επισκέπτες έχουν αφήσει μπισκότα, σοκολάτες και άλλες λιχουδιές. Μερικοί επισκέπτες, κυρίως νεαρά ζευγάρια, είναι εμφανώς συγκινημένοι. Αποφασίζουμε να τους αφήσουμε στην ησυχία τους και συνεχίζουμε την ατελείωτη περιήγηση. 
Η ζέστη είναι ανυπόφορη και η υγρασία φοβερή. Αποφασίζουμε να επισκεφτούμε μόνο τα must see αξιοθέατα και κατευθυνόμαστε για το Daibutsu. Έχοντας δει δεκάδες φωτογραφίες στο παρελθόν, έχω μια εικόνα του τι θα αντιμετωπίσω. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως τη στιγμή που τα μάτια μου εντοπίζουν το απερίγραπτα όμορφο αυτό άγαλμα, δεν σοκάρομαι από την ομορφιά και -κυρίως- το μέγεθός του. 
Για να καταλάβετε τις διαστάσεις αυτού του ελληνιστικής βουδιστικής αισθητικής αγάλματος, θα σας πω πως η μικρή πράσινη κουκίδα μπροστά του είναι ένα ευμέγεθες καρπούζι! 
 Περνάω αρκετή ώρα περπατώντας γύρω από το άγαλμα και βγάζοντας δεκάδες φωτογραφίες. Η αλήθεια είναι πως θα επιστρέψω σύντομα (με τη Ντενίζ, η οποία θα με επισκεφτεί σύντομα από την  Τουρκία) αλλά όσο και να λέω στον εαυτό μου πως σε μερικές εβδομάδες θα είμαι πάλι εδώ, δεν θέλω να φύγω. Με τα πολλά, οι φίλοι μου αρχίζουν να με σέρνουν προς την έξοδο. Με μισή καρδιά, αποχαιρετώ το Βούδα και παίρνω το τραίνο της επιστροφής. 

Monday, 9 July 2012

Η λίστα (part 3)

Η λίστα με τα περίεργα συνεχίζεται. Σειρά έχουν οι κανόνες καλής συμπεριφοράς.
Στις αγγλόφωνες χώρες θεωρείται ευγενικό να λέει κανείς "ευχαριστώ" "παρακαλώ" "συγνώμη". Στην Ελλάδα, αντιθέτως, δεν δίνεται τόσο σημασία στις λέξεις, όσο στη συμπεριφορά. 
Η Ιαπωνία όμως, όπως και πολλές ασιατικές κοινωνίες, διαφέρει σημαντικά σε ό,τι αφορά την ευγένεια και τους καλούς τρόπους. 
14) Πρώτα από όλα, σε επίπεδο γλώσσας: Δεν υπάρχει πληθυντικός ευγενείας, όπως για παράδειγμα στα ελληνικά ή τα τουρκικά. Αντ'αυτού, υπάρχουν γραμματικά φαινόμενα, με τη χρήση των οποίων εκφράζονται τα διαφορετικά επίπεδα σεβασμού προς το συνομιλητή. 
Το τι καθορίζει το επίπεδο σεβασμού είναι εξίσου πολύπλοκο ζήτημα. Η θέση του ατόμου στον εργασιακό χώρο, η ηλικία (δευτερευόντως), το επίπεδο οικειότητας, είναι μερικοί μόνο από τους παράγοντες. Ένας γενικός κανόνας είναι πως ο πελάτης είναι πάντα ανώτερος. Αν λοιπόν η 5χρονη ανιψιά μου πάει στα ΜακΝτόναλντς (ΜακουΝτονάρουντο), η ταμίας θα της φερθεί με την ίδια ευγένεια που θα φερόταν σε ένα 60χρονο πελάτη. Μπερδευτήκατε; Εγώ να δείτε! 
Ας αφήσουμε,όμως τη γλώσσα, την οποία για την ώρα δεν είμαι σε θέση να σχολιάσω με μεγάλη άνεση. 
15) Το να φυσάει κανείς τη μύτη του σε δημόσιο χώρο, ήταν στο παρελθόν (και σε μεγάλο βαθμό παραμένει) αγενές, για να μην πω ψιλοσιχαμένο. Το να τη ρουφάει αντιθέτως δεν ενοχλεί κανέναν (εκτός από εμένα). 
16) Οι λάτρεις του ιαπωνικού κινηματογράφου, θα έχετε δει σκηνές όπου μια παρέα ατόμων στέκονται στην είσοδο ενός μπαρ/εστιατορίου και περιμένουν ο ένας τον άλλο να μπει, κάνοντας αντίστοιχες χειρονομίες και λέγοντας "Ντόζο!Ντόζο!". Συνήθως πρόκειται για συναδέλφους, οι οποίοι βγαίνουν για ποτό μετά τη δουλειά. Η λογική λέει πως μπαίνουμε και καθόμαστε γιατί έχουμε κουραστεί. Οι  ιαπωνικοί κανόνες καλής συμπεριφοράς λένε πως περιμένουμε να μπει ο μεγαλύτερος/ανώτερος στην εταιρεία (συνήθως αυτά πάνε μαζί). Συχνά, αυτή η σκηνή ακολουθείται από τους "κατωτερους" να τρέχουν να φτάσουν στο τραπέζι για να τραβήξουν την καρέκλα του αφεντικού,και φυσικά να περιμένουν να καθίσει.  Κουραστικό;
17) Οι Ιάπωνες λατρεύουν τα δώρα και δεν αφήνουν ευκαιρία για δώρο να πάει χαμένη. Όπως και στον υπόλοιπο πλανήτη, θεωρείται φυσιολογικό να ανταποδίδει κανείς τη χειρονομία. Εδώ όμως αρχίζουν οι διαφορές με τον υπόλοιπο πλανήτη. Για τους Ιάπωνες είναι σημαντικό, το δώρο ανταπόδωσης να ανταποκρίνεται σε αξία, στο αρχικό δώρο. Για να καταλάβετε για τι μπέρδεμα μιλάμε, θα σας πω ένα απλό παράδειγμα: Κάθε χρόνο, στις 14 Φεβρουαρίου, οι Γιαπωνέζες  (εκτός από τους συντρόφους τους όπως σε όλο τον κόσμο) χαρίζουν γλυκά στους άνδρες του εργασιακού χώρου ή/και αυτούς για τους οποίους ενδιαφέρονται.  
Ας υποθέσουμε λοιπόν πως σε ένα γραφείο δουλεύουν 5 γυναίκες και 8 άνδρες. Οι 5 γυναίκες συγκεντρώνουν χρήματα και παίρνουν στους 8 άνδρες σοκολάτες συνολικής αξίας 200 ευρώ. Ξοδεύουν για κάθε άνδρα 25 ευρώ.  Ένα μήνα μετά, στις 13 Μαρτίου (White Day) οι 8 άνδρες οφείλουν να ανταποδώσουν τη χειρονομία, χαρίζονταςσε κάθε μια από τις συναδέλφους τους κάτι του οποίου η αξία θα είναι: 8(άνδρες) Χ 25 (ευρώ)÷5(γυναίκες)= 40ευρώ/γυναίκα .
 Αν δηλαδή στην Ελλάδα θεωρείται ντροπή να μαθαίνουμε (σκόπιμα) την αξία του δώρου που μας κάνει κάποιος, στην Ιαπωνία είναι υποχρέωση. 
18) Σε χώρους με χαμηλά τραπέζια, οι γυναίκες ΔΕΝ κάθονται οκλαδόν (πράγμα το οποίο έμαθα πρόσφατα και ΜΕΤΑ από δεκάδες γεύματα κατά τα οποία καθόμουν έτσι γιατί βολεύει) . 
19) Στα περισσότερα εστιατόρια ΔΕΝ θεωρείται αγενές το να μιλάει κανείς δυνατά.Πολύ δυνατά. Ειδικά σε μαγαζιά "ιζακάγια" ο θόρυβος είναι τόσος που δυσκολεύεσαι να ακούσεις το διπλανό σου. Αυτό μου προξένησε αρχικά φοβερή εντύπωση, καθώς οι Ιάπωνες φημίζονται για την αθόρυβη ύπαρξή τους  που έχει σαν στόχο να μην ενοχλεί τους άλλους. Αργότερα συνειδητοποίησα πως κανείς δεν μπορεί να ζει ΤΟΣΟ αθόρυβα και εφόσον δεν τους αρέσει και το ποδόσφαιρο (ο δυτικός τρόπος εκτόνωσης) κάπου πρέπει να φωνάξουν και αυτοί. 
20) Το φιλοδώρημα δεν θεωρείται δεδομένο: αν αφήσει κανείς χρήματα στο τραπέζι, οι σερβιτόροι θα τον κυνηγήσουν μέχρι το σταθμό του μετρό για να τα επιστρέψουν, θεωρώντας δεδομένο  πως ο πελάτης ξέχασε να τα πάρει μαζί του. Μοναδική εξαίρεση αποτελούν τα ακριβά εστιατόρια δυτικού τύπου και εκεί όμως είναι προεραιτικό.

Ετοιμαστείτε για το τελευταίο μέρος της ανάρτησης γιατί πρόκειται για αυτό που οι ξένοι έχουν τη μεγαλύτερη δυσκολία να κατανοήσουν.
21) Οι Ιάπωνες δεν βρίζουν. Όχι, δεν πρόκειται για αστείο: Οι Ιάπωνες ΔΕΝ βρίζουν. Τι εννοώ; Με εξαίρεση κάποιες πολύ βασικές προσβολές (ανόητε, εξαφανίσου, σκατάνθρωπε), η ιαπωνική γλώσσα δεν περιέχει κάτι αντίστοιχο. Οι λόγοι για αυτό είναι πολλοί και πολύπλοκοι. Πρώτα από όλα η διαφορά νοοτροπίας, στην οποία συνέβαλε το γεγονός πως για αιώνες η Ιαπωνία δεν δεχόταν ξένους. Παρά το γεγονός, δηλαδή, πως είναι νησιωτικό έθνος, οι Ιάπωνες δεν ανέπτυξαν εμπορικούς δεσμούς ή άλλων μορφών σχέσεις με τον έξω κόσμο (με το βουδισμό και μερικά ακόμη στοιχεία να αποτελούν τρανταχτές εξαιρέσεις) . Έτσι λοιπόν, δεν μεταδόθηκε σε αυτούς το ταμπού που θέλει την ανθρώπινη σεξουαλικότητα (και τα όργανα που σχετίζονται με αυτή) βρώμικη, προσβλητική, πηγή ντροπής. 
Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τη δυσκολία κατανοησης αυτών των όρων σε άλλες γλώσσες: Ένας φίλος μου που διδάσκει αγγλικά σε Ιάπωνες, αναφέρεται συχνά στην αδυναμία του να διδάξει το νόημα φράσεων όπως "fuck you" "cunt" και τα λοιπά. Την ίδια αδυναμία είδα και εγώ σε Ιάπωνες συμμαθητές μου όταν μάθαινα τουρκικά. Για να το καταλάβετε καλύτερα, είναι σαν να βρισκόμαστε στην Ελλάδα, να κάνετε κάτι που εκνευρίζει τους γύρω σας και να αρχίζουν να σας φωνάζουν " Πάνε να χαϊδέψεις την πλάτη του μπλε ελέφαντα" . Προσβλητικό; Δεν νομίζω...
Οι υπάρχουσες προσβολές (ανόητε κτλ) δεν μπορούν παρά να αποτελούν εξαίρεση καθώς α)ανόητοι άνθρωποι υπάρχουν παντού και ενοχλούν τους Ιάπωνες όσο τον υπόλοιπο κόσμο, β)τα σκατά μυρίζουν και εδώ όπως και στον υπόλοιπο κόσμο άρα δεν είναι περίεργο πως παραμένουν πηγή προσβολών και γ) το να θέλεις να εξαφανιστεί κάποιος ο οποίος σου προκαλεί εκνευρισμό είναι φυσιολογικό. Το να θέλεις, αντιθέτως, να πάει να συνάψει σεξουαλικές σχέσεις δεν είναι καθόλου φυσιολογικό...

Monday, 2 July 2012

Καλοκαιρινή εκδρομή στα βουνά του Nikkō

Η πόλη Νίκκο (日光市)  βρίσκεται 130χλμ βόρεια του Τόκιο, στα βουνά της περιοχής Τοσίγκι. Η εκδρομή μας ξεκινά την Τετάρτη στις 8 το πρωί, αφετηρία το σχολείο. Μετά από 2 ώρες στο λεωφορείο, πολλές στροφές, συναντήσεις με πιθήκους και ελάφια, φτάνουμε επιτέλους στη λίμνη Τσουζέντζι (中禅寺湖 ) . 
Εκεί κάνουμε μια 2ωρη στάση για πικνικ στην παραλία. Στη συνέχεια, λίγο πριν επιβιβαστούμε στο λεωφορείο για να συνεχίσουμε, επισκεπτόμαστε τον καταρράκτη Κέγκον (華厳滝 ) 
Ο μύθος λέει πως πριν εκατοντάδες χρόνια, ένας μοναχός θέλησε να ανέβει στο βουνό για να προσευχηθεί. Τα νερά του ποταμού όμως ήταν άγρια και δεν μπορούσε να περάσει το φαράγγι που τον χώριζε από τον προορισμό του. Προσευχήθηκε, λοιπόν για βοήθεια και μπροστά του εμφανίστηκε ο θεός Jinja-Daiou, με 2 γιγαντιαία φίδια, ένα μπλε και ένα κόκκινο, τυλιγμένα στο δεξί του χέρι . Τα φίδια, ακολουθώντας τις εντολές της γιγάντιας θεότητας μεταμορφώθηκαν σε μια φωτεινή γέφυρα, η οποία επέτρεψε στο μοναχό να συνεχίσει το δρόμο του.
Επόμενη στάση: ο χώρος όπου βρίσκονται οι Ναοί του Νίκκο. Τα δύο συγκροτήματα  σιντοϊστικών ναών (Φουτάρασαν και Τοσο-γκου) μαζί με ένα βουδιστικό (Ρίννο-τζι) αποτελούν Παγκόσμια Κληρονομιά της ΟΥΝΕΣΚΟ και ως τέτοια είναι δημοφιλής τουριστικός προορισμός.  
Ξεκινάμε από το ναό Τοσο-γκου (日光東照宮)  που χτίστηκε το 1617. Κάποια από τα κτίριά του αποτελούν Εθνικό Θησαυρό της Ιαπωνίας, ενώ άλλα έχουν χαρακτηριστεί Σημαντική Πολιτιστική Ιδιοκτησία και ως τέτοια προστατεύονται από το κράτος. 
Στο ναό αυτό συναντάμε και τους γνώριμουςς πλέον, 3 Σοφούς Πιθήκους, για τους οποίους όλο λέω να ετοιμάσω μια ανάρτηση και όλο το αμελώ. Για την ώρα, αρκεί να ξέρετε πως έλκουν την καταγωγή τους από αυτό το ναό, όπου εμφανίστηκαν για πρώτη φορά το 17ο αιώνα με τη μορφή ξυλόγλυπτου (βλ.4η φωτογραφία)
Ο κόσμος είναι πολύς και οι ξεναγοί μας ζητάνε να βιαστούμε ("περιμένουν και άλλοι" μας λένε) οπότε κατευθυνόμαστε στον επόμενο ναό, τον Φουτόρασαν(二荒山神社)
 
 Χτισμένος το 767 (!) , ο ναός αυτός είναι αφιερωμένος στις θεότητες Οκουνινούσι (大国主, θεότητα που προστατεύει τη γεωργία,τις επιχειρήσεις, την ιατρική αλλά και την ανάπτυξη της χώρας), Ατζι-σουκι-τακα-χίκο-νε (θεότητα του κεραυνού) και Ταγκορίχιμε.
Σε αυτό το ναό βρίσκει κανείς τα σπαθιά 2 σογκούν, τα οποία αποτελούν Εθνικούς Θησαυρούς. Η είσοδος των θεών γίνεται από την Ιερή Γέφυρα, την οποία φυσικά δεν επιτρέπεται να περάσουμε.  Πλένουμε τα χέρια μας κατά το τελετουργικό, στην είσοδο του ναού και προχωράμε. Τα μικρά και μεγάλα κτίρια που συναντάμε έχουν χτιστεί και γκρεμιστεί πολλές φορές κατά το παρελθόν, πάντα όμως σύμφωνα με την αρχική τους μορφή. Αυτό είναι συχνό φαινόμενο στην Ιαπωνία, το ίδιο συνέβη και με το ναό Ιτσουκουσίμα, για όσους θυμούνται εκείνη την ανάρτηση.
Σε αυτό το σημείο, η παρέα μας αρχίζει να διασπάται καθώς άλλοι έχουν κουραστεί και μένουν πίσω, άλλοι βαριούνται και αποφασίζουν να γυρίσουν στο λεωφορείο ενώ άλλοι συνεχίζουν. Εγώ ήμουν στην τελευταία κατηγορία. Το μοναδικό πρόβλημα είναι πως όταν αρχίζω να χαζεύω αξιοθέατα και ν αβγάζω φωτογραφίες χάνω την επαφή με τους γύρω μου με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσω πως έχω μείνει μόνη! 
Η αλήθεια είναι πως δεν με απασχολεί ιδιαίτερα το οτι έχουν εξαφανιστεί όλοι, μόνο μου άγχος είναι να καταφέρω να βρω το λεωφορείο στην επιστροφή (πράγμα που κατάφερα με μια μικρή καθυστέρηση αλλά τι να κάνεις). Συνεχίζω κατευθυνόμενη στο βουδιστικό ναό Ριννό-τζι (輪王寺) ο οποίος βρίσκεται στην κορυφή ενός λόφου. Για να φτάσει κανείς εκεί πρέπει να ανέβει δεκάδες σκαλιά, στη διάρκεια της ανάβασης όμως συναντά μικρά ιερά, αγάλματα και άλλα, πράγμα που αποσπά την προσοχή από τη ζέστη και την κούραση!
Φτάνω λαχανιασμένη και δεν βλέπω ψυχή.Οι μόνοι που με υποδέχονται είναι  οι θεοί που φυλάνε την είσοδο
Για πρώτη φορά εδώ και ώρες επικρατεί ησυχία. Ακούγονται διάφορα πουλιά και έντομα (λογικό, βρισκόμαστε στην καρδιά του δάσους) και τα μουρμουρητά ενός μοναχού που ψέλνει. Μπαίνω στο ναό και κάθομαι για λίγα λεπτά στο πάτωμα. Ανάμεσα στους ελάχιστους επισκέπτες βρίσκεται ένα ζευγάρι μεσήλικων που προσεύχονται, μια παρέα νεαρών που βγάζουν φωτογραφίες και φεύγουν αθόρυβα, μια μαμά με το μωρό της.
Έχοντας δει όλα όσα περίμενα και ακόμη περισσότερα, αποχαιρετώ τους θεούς, των οποίων η μορφή παραμένει ασυγκίνητη από τη γαλήνη και την ομορφιά του τοπίου και παίρνω σιγά σιγά το δρόμο της επιστροφής, αποφασισμένη να επιστρέψω κάποια στιγμή. Δεν είναι δα και τόσο μακριά!

Thursday, 28 June 2012

Επιτέλους διακοπές!

Από σήμερα το πρωί ξεκινάνε και επίσημα οι 2 εβδομάδες διακοπών στο σχολείο! Σε holiday mode είχα μπει εδώ και μέρες οπότε μπορείτε να φανταστείτε την ανακούφισή μου όταν σήμερα το πρωί δεν χτύπησε το ξυπνητήρι. 
Χτες, τελευταία μέρα, πήγαμε εκδρομή στην περιοχή Nikkō (日光). Εκεί βρίσκονται 3 ναοί που συναποτελούν Παγκόσμια Πολιτιστική Κληρονομιά της UNESCO, είδαμε τον εντυπωσιακό καταρράκτη Kegon και κάναμε πικ-νικ στην όχθη της λίμνης Chuzenji. Θα ακολουθήσουν λεπτομέρειες σύντομα, για την ώρα όμως θα μου επιτρέψετε να σας αφήσω και να πάω να δω Φιλαράκια τρώγοντας -πανάκριβο- καρπούζι στο μπαλκόνι μου. Όσοι βιάζεστε να δείτε φωτογραφίες, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στο Flickr ! 
Να σας πω επίσης πως από βδομάδα έρχεται η φίλη μου η Jayda για ένα μήνα και σχεδιάζω να την ξεναγήσω όσο το δυνατόν περισσότερο. Αν αργήσω να ανταποκριθώ σε mail, mention και dm, ζητάω συγνώμη από τώρα και ελπίζω πως θα δείξετε κατανόηση. 
Καλό βράδυ λοιπόν και καλό καλοκαίρι!

Saturday, 23 June 2012

Yōkoso! Πότε φεύγεις;


Η σκέψη για αυτή την ανάρτηση υπήρχε εδώ και μήνες. Όλο το ανέβαλλα καθώς ήθελα να δω το ζήτημα όσο το δυνατόν πιο σφαιρικά, πράγμα που μόνο με τον καιρό καταφέρνει κανείς. Η ευκαιρία ωστόσο εμφανίστηκε με τη μορφή αιτήματος της χρήστριας Σοφία Κ.  στο τουίτερ. 
Το θέμα μας είναι οι Ιάπωνες και οι ξένοι. Η σύνθετη φύση του, το σχετικά μικρό διάστημα που μένω στο Τόκιο και το γεγονός πως όσα ισχύουν για το Τόκιο δεν ισχύουν απαραιτήτως και για την υπόλοιποι χώρα, είναι μερικοί παράγοντες που θα ήθελα να λάβετε υπόψιν.Αν φυσικά έχετε παρόμοιες ή εντελώς διαφορετικές απόψεις και εμπειρίες μπορείτε να τις μοιραστείτε στα σχόλια. 
Οι ξένοι στην Ιαπωνία ανήκουν κατά τη γνώμη μου σε 2 κατηγορίες: σε αυτούς από τη ΝΑ Ασία, με τους οποίους μοιράζονται αρκετά χαρακτηριστικά (πολιτισμικά, θρησκευτικά, γλωσσικά και δευτερευόντως εμφανισιακά), και τους υπόλοιπους. Η κορεατική και η κινεζική κοινότητα είναι μεγαλύτερες από κάθε άλλη και η παρουσία τους ξεκινά πολύ πριν εμείς οι υπόλοιποι ανακαλύψουμε πως εδώ ανατέλει ο ήλιος. Η στενή επαφή ωστόσο φέρνει και εντάσεις (έχετε την εντύπωση πως η σχέση μας με την Τουρκία θα περνούσε τόσες τρικυμίες αν μας χώριζε κάτι παραπάνω από μερικά ναυτικά μίλια;)  και οι εντάσεις κάθε άλλο παρά θετική εικόνα για τον "Άλλο" αφήνουν στους ανθρώπους. Στην περίπτωση της Ιαπωνίας όμως τα πράγματα λειτουργούν κάπως διαφορετικά. Οι Ιάπωνες γενικώς αδιαφορούν για κάθε είδους επικαιρότητα, πολιτική, ζητήματα ρατσισμού κτλ. Το μόνο που τους ενοχλεί είναι το γεγονός πως δεν τους συμπαθούν οι γείτονές τους (το οποίο συχνά μεταφράζεται σε σχόλια εκτός τόπου και χρόνου, όπως πχ ότι "δεν χάλασε και ο κόσμος αν χάθηκαν 10.000 Ιάπωνες με το τσουνάμι") αλλά και με αυτό δεν κάθονται να ασχοληθούν ιδιαίτερα. 
Από την άλλη, η εντύπωση πως οι Κορεάτισσες που ζουν στην Ιαπωνία εργάζονται μόνο στη βιομηχανία του σεξ είναι τρομακτικά διαδεδομένη. Το ίδιο και η εντύπωση πως οι περιοχές όπου ζουν Κορεάτες (και άλλοι ξένοι) είναι αυτές με τη μεγαλύτερη εγκληματικότητα. Στην πραγματικότητα, η εγκληματικότητα στην περιοχή Σιν-όoκουμπο (επονομαζόμενη και Koreatown) έχει να κάνει κυρίως με κλοπή ποδηλάτων από μεθυσμένους νέους που έχασαν το τελευταίο τραίνο. 
Σε περιοχές με -ιαπωνικότατη- γιακούζα αντιθέτως, τα ποδήλατα είναι ασφαλή και οι δείκτες εγκληματικότητας στα ύψη.
Σε ό,τι αφορά τους υπόλοιπους ξένους τώρα. Πρώτα από όλα η Ιαπωνία δεν είναι Αμερική, όπου ζουν άνθρωποι από κάθε γωνιά του πλανήτη, ούτε και Ελλάδα όπου άλλος είναι ψιλομελαμψός και άλλος μοιάζει με Σουηδό. Η φυλετική ομογένεια είναι σχεδόν απόλυτη, πράγμα που σημαίνει πως αν είσαι ξένος, φαίνεται.  Υπάρχουν λοιπόν ορισμένα στερεότυπα για τα οποία δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα πως δεν ισχύουν, ούτε όμως πως είναι απολύτως δικαιολογημένα. Το κακό με τα στερεότυπα είναι πως καμιά φορά βρίσκονται τόσο κοντά στην πραγματικότητα που σε αποπροσανατολίζουν.
Υπάρχει πρώτα από όλα η ιδέα πως οι ξένοι είναι περαστικοί. Ακόμη και να ζεις εδώ 20 χρόνια, να έχεις οικογένεια, σπίτι και επιχείρηση, να πληρώνεις φόρους και ασφάλεια, δύσκολα το χωράει το ιαπωνικό μυαλό πως ήρθες για να μείνεις. Όχι πως δεν σε θέλουν ή θα σου πουν "φύγε!". Απλά τους φαίνεται περίεργο ρε παιδί μου…
Από την άλλη, δεν είναι εύκολο να το χαρακτηρίσει κανείς "στερεότυπο" όταν μετά τον περσινό σεισμό, χιλιάδες μόνιμοι κάτοικοι επέστρεψαν στη χώρα τους χωρίς δεύτερη σκέψη. Όχι πως τους κατηγορεί κανείς, αλλά η ευκολία με την οποία εγκατέλειψαν τα σπίτια και τις δουλειές τους δείχνει αυτό ακριβώς: πως ήταν περαστικοί.
Υπάρχει μετά η αντίληψη πως οι ξένοι δεν μαθαίνουν ιαπωνικά, με αποτέλεσμα να μην προλαβαίνεις να ξεστομίσεις ένα ψωροαριγκάτο και να βλέπεις τους ιάπωνες να γουρλώνουν τα μάτια από έκπληξη! Αρχίζουν μετά τα "τζόοζου" και τα "σουγκόι" (σε ελεύθερη μετάφραση έχεις ταλέντο και μπράβο/απίστευτο) . Αυτό, όντας μαθήτρια σε εντατικό τμήμα ιαπωνικών μπορώ να το διαψεύσω εν μέρει. Από την άλλη,αν έχετε αγγλόφωνους φίλους είναι πιθανό πως έχετε αντιμετωπίσει μια πλήρη απουσία ενδιαφέροντος εκμάθησης ξένων γλωσσών ή ακόμα χειρότερα πλήρη αδυναμία να αποβάλουν την αμερικάνικη/αγγλική προφορά. Στην Ιαπωνία υπάρχουν λαμπρές εξαιρέσεις αυτού του κανόνα, όπως ο καθηγητής D.Keene (γνωστός και ως Ντονάρουντο σαν) ο οποίος μέχρι χάικου στα ιαπωνικά γράφει, ενώ πρόσφατα έγινε και επισήμως Ιάπωνας.Αυτό όμως δεν σημαίνει πως όλοι οι ξένοι μαθαίνουν ιαπωνικά πέρα από το παρακαλώ, ευχαριστώ, συγνώμη, μια μπύρα. 
Πολλοί ξένοι παραπονιούνται πως "κανένας δεν θέλει να καθίσει δίπλα μου στο τραίνο" , "με κοιτάνε περίεργα" και άλλα τέτοια τα οποία δεν ξέρω κατά πόσο ισχύουν. 
Που και που βέβαια συναντάς και καταστήματα με ταμπέλες "Japanese Only Please" αλλά συνήθως πρόκειται για οίκους "μασάζ"  όπου οι εργαζόμενες αρνούνται να κάνουν "μασάζ" σε ξένους ή προσπαθούν να αποφύγουν μεθυσμένους τουρίστες (δεν είναι ίδιον της Ρόδου, έχουμε και εδώ τέτοιους). Εκεί η αλήθεια είναι πως δεν μπορείς να πεις κάτι. 
Στα παραπάνω μπορεί να προσθέσει κανείς και την ανυπαρξία νόμου που να προβλέπει διπλή υπηκοότητα, για όσους παντρεύονται Ιάπωνα ή τα παιδιά ενός τέτοιου γάμου. Ούτε καν οι Κορεάτες που ζουν στην Ιαπωνία εδώ και 10 γενιές δεν εξαιρούνται από την αυστηρή απαγόρευση διπλής υπηκοότητας. Όσοι λοιπόν αποφασίζουν να γίνουν Ιάπωνες, πρέπει πρώτα να προβούν σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για να πάψουν να θεωρούνται πολίτες της χώρας τους.

Όλα αυτά ισχύουν βέβαια μέχρι να διαβάσει κανείς άρθρα του Debito Arudou στην ιστοσελίδα Japan Times. Ως πολέμιος του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, δεν αφήνει πέτρα στη θέση της. Για κάθε καταγγελία ρατσιστικής αντιμετώπισης γράφει 10 άρθρα. Και καλά κάνει δηλαδή ο άνθρωπος. Το να έχεις μια σχεδόν καθόλου ρατσιστική κοινωνία  δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να προσπαθείς να εξαλείψεις και την παραμικρή ξενοφοβική συμπεριφορά.  Στα άρθρα του βρίσκει κανείς άρνηση παροχής δανείων, άνιση αντιμετώπιση από τις αρχές (τη δικαιοσύνη κυρίως, η οποία μάλλον πουθενά στον πλανήτη δεν είναι αμερόληπτη), θερμά λουτρά που δεν εξυπηρετούν ξένους,άρνηση ιδιοκτήτη διαμερίσματος να το νοικιάσει σε ξένο,άρνηση πανεπιστημίων να προσλάβουν ξένους καθηγητές κτλ.
Αυτό έχει να κάνει, σύμφωνα με τον κ. Arudou με το γεγονός πως η ιαπωνική κοινωνία δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στη "δίκαιη" αντιμετώπιση, άρα δεν προσπαθεί να το αλλάξει. Όχι πως θεωρούν εαυτούς ρατσιστές, δεν καταλαβαίνουν καν που υπάρχει πρόβλημα.  Έχει επίσης να κάνει, κατά τη γνώμη μου, με την αυστηρή ιεραρχία η οποία ίσχυε πάντα (και ισχύει ακόμη,έστω και χωρίς τις κάστες του παρελθόντος) : Κάθε άτομο έχει την κοινωνική του θέση, τον κοινωνικό του ρόλο και πολύ συγκεκριμένα περιθώρια αλλαγής. Δεν είναι βέβαια Αγγλία όπου μπορεί να είσαι πλουσιότερος από τον Κόμη της Ουαλίας αλλά δεν παύεις να είσαι κατώτερός του, αλλά οι ευκαιρίες να γίνεις πλουσιότερος από τον Κόμη της Ουαλίας δεν εμφανίζονται συχνά στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου.Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την κατάταξη των ξένων στην κατώτερη κοινωνική τάξη, με όσα αυτό συνεπάγεται. Όχι πως όλα αυτά γίνονται συνειδητά, γίνονται όμως και η έλλειψη πρόθεσης δεν τα αναιρεί. 
Σαν τελευταίο παράγοντα θέλω να αναφέρω το κομμάτι εκείνο της δυτικής κοινότητας που βγαίνει μόνο με άλλα μέλη της κοινότητας   και αγγλόφωνους Ιάπωνες (οι οποίοι έτσι κι αλλιώς είναι πιο δεκτικοί) με αποτέλεσμα ο μέσος Ιάπωνας να μην έχει μιλήσει/έρθει σε επαφή ποτέ με ξένο που ζει στην Ιαπωνία. 
 Έχοντας πει όλα τα παραπάνω, θέλω να τονίσω πως τα πράγματα αλλάζουν μέρα με τη μέρα.Το γεγονός πως οι μη-Ιάπωνες είναι οργανωμένοι, δραστήριοι και δεν φοβούνται να διεκδικήσουν όσα τους αναλογούν, ο αυξανόμενος αριθμός των Ιαπώνων που επιλέγουν (ή αναγκάζονται) να μείνουν στο εξωτερικό αλλά και η συνεχής επαφή της κοινωνίας με τον δυτικό πολιτισμίό, ελπίζω και πιστεύω πως θα έχουν ένα θετικό αντίκτυπο σε αυτό τον τομέα.  
Τέλος, είναι σημαντικό να συνειδητοποιεί κανείς πως ζητήματα ρατσισμού, ισότητας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν εκ των πραγμάτων μια αρνητική χροιά. Ακόμη και για την Ελβετία να μιλήσει κανείς, πάντα υπάρχουν τομείς με περιθώρια βελτίωσης ή έστω μεμονωμένα περιστατικά παραβίασης των δικαιωμάτων κάποιου. Δεν θέλω να σας αφήσω με την εντύπωση πως η Ιαπωνία είναι Βόρεια Κορέα (ή Ελλάδα, για να μην αποφεύγουμε τον ελέφαντα στο δωμάτιο)

Οι Ιάπωνες είναι σε γενικές γραμμές ευγενέστατοι, φιλόξενοι και δείχνουν πάντα ενδιαφέρον για τις δυσκολίες που μπορεί να περνάει κανείς ως ξένος στην άλλη άκρη του κόσμου: Μόλις χτες με ρωτούσε μια κυρία τι μου λείπει από ελληνικά φαγητά και  όταν της είπα, προσφέρθηκε να μου βρει μαγαζιά που να πουλάνε αυτά που θέλω...

Thursday, 14 June 2012

Ήταν ένα υπέροχο σαββατοκύριακο...

...και το ακολούθησε η επίσημη είσοδος στην εποχή των βροχών.  Μόνο έτσι μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς την περασμένη Δευτέρα. Και έπεται συνέχεια...
Ας τα αφήσουμε όμως αυτά και ας πάμε στα πιο ευχάριστα.
Το πρωί του Σαββάτου μας βρήκε στη Σιμπούγια.  Είχε προηγηθεί μια σύντομη επίσκεψη σε γιατρό (αυτή τη φορά με μεταφραστή-τα παθήματα γίνονται μαθήματα) καθώς άνθρωποι είμαστε και ενίοτε αρρωσταίνουμε κιόλας.
Στη Σιμπούγια πήγαμε για να βρούμε το κατάστημα λόμο για να μας εμφανίσει κάτι φιλμ (είχε προηγηθεί μια ψιλοκαταστροφή σε μεγάλο κατάστημα ηλεκτρονικών και είπα να μην το ρισκάρω). Επόμενος σταθμός ένα μαγαζί με πανάκριβα αλλά πεντανόστιμα χάμπουργκερ (Κατερίνα πριν προλάβεις να σχολιάσεις ναι, είχε και με λαχανικά).
Κάποια στιγμή όμως έπιασε βροχή και μας το χάλασε οπότε είπαμε να γυρίσουμε.
Κατά το βραδάκι εγώ δεν κρατιόμουν. Ένα Σάββατο έχουμε να χαλαρώσουμε και αυτό θα το περάσω σπίτι;
Ξεκινήσαμε λοιπόν για ένα μέρος που μας είχε προτείνει ένας γνωστός λέγοντας πως σερβίρει "τον καλύτερο καφέ στο Τόκιο" . Σε μια πόλη 40 εκατομμυρίων τέτοιους ισχυρισμούς δεν μπορείς παρά να τους πάρεις σοβαρά. Ειδικά όταν η αντιβίωση δεν επιτρέπει κραιπάλη είναι μια καλή ευκαιρία να τσεκάρεις τις φήμες.

Μετά από 40 λεπτά και 3 τραίνα φτάνουμε στο Dun. Μυρίζει καφέ, καπνό και σκοτάδι (κυριολεκτικό σκοτάδι, δεν το παίζω ποιήτρια). Καθόμαστε στο μπαρ του, ανάμεσα σε μια νεαρή κοπέλα και ένα σαραντάρη κύριο. Η μεν γράφει στο ημερολόγιό της, ο δε περιμένει το λογαριασμό.  Παραγγέλνουμε καφέ από την Κένυα και πιάνουμε την κουβέντα. Χαμηλόφωνα γιατί ο χώρος είναι μικρός.

Ο καφές ετοιμάζεται μπροστά μας, σε ένα τελετουργικό που δεν θέλεις να τελειώσει μέχρι που συνειδητοποιείς πως έχει περάσει μισή ώρα. Η πρώτη γουλιά φτάνει για να αποζημιώσει την αναμονή. Ως λάτρης του καφέ δεν μπορώ παρά να δηλώσω πως δεν έχω πιεί ποτέ καλύτερο καφέ και πως δεν περιμένω να ξαναπιώ κάτι τόσο μοναδικό. Το επόμενο πρωί πίνω γάλα με το πρωινό μου για πρώτη φορά εδώ και χρόνια.

Η Κυριακή είναι ηλιόλουστη και αποφασίζουμε να μην χάσουμε στιγμή: βάζουμε τα αθλητικά μας παπούτσια και ξεκινάμε να περπατήσουμε ως τον πύργο του Τόκιο (5χλμ) .
Μέχρι να φτάσουμε στο Τσούκιτζι (τη μεγαλύτερη ψαραγορά στον κόσμο) έχουμε μετανιώσει καθώς η ζέστη είναι πολλή και η σκιά ανύπαρκτη.  
Στο Τσούκιτζι βλέπουμε ασυνήθιστη κίνηση: Έχει γιορτή! Πάγκοι πουλάνε μαλλί της γριάς, ντονέρ, γιακισόμπα, σούσι...
Παρακάτω βλέπουμε ένα χαρούμενο τσούρμο ανδρών και γυναικών να κουβαλάει ένα μικόσι  κραυγάζοντας χαρούμενα!
 Η βόλτα μας συνεχίζεται μέχρι που φτάνουμε στο Atago Green Hills και αποφασίζουμε να κάνουμε μια στάση. Ακολουθεί γεύμα στον 42ο όροφο. Από εκεί απολαμβάνουμε τη θέα και το φρέσκο σούσι. 
Έχοντας πάρει δυνάμεις, συνεχίζουμε για τον Πύργο του Τόκιο. Πρόκειται για ένα κόκκινο-πορτοκαλί αντίγραφο του πύργου του Άιφελ στην καρδιά του Τόκιο, ύψους 332.5 μέτρων. 
Χτίστηκε το 1958 και για δεκαετίες ήταν ο κύριος αναμεταδότης στην πόλη. Σιγά σιγά τα κτίρια γύρω του άρχισαν να τον ξεπερνάνε και έτσι πριν μερικά χρόνια αποφασίστηκε η ανέγερση του Skytree 
Ανεβαίνουμε στο κυρίως παρατηρητήριο, που βρίσκεται στα 150 μέτρα. Από εκεί μπορούμε να μπούμε στην ουρά για τα 300μ αλλά ο χρόνος αναμονής (1 ώρα) αποφασίζει για εμάς: 
"έλα μωρέ, πόσο διαφορετικά μπορεί να είναι;" 
 Η θέα είναι υπεροχη και ο καιρός ηλιόλουστος, πράγμα που διευκολύνει τη λήψη φωτογραφιών. Δυστυχώς δεν καταφέρνουμε να δούμε το όρος Φούτζι, καθώς η ορατότητα προς εκείνη την κατεύθυνση είναι μειωμένη.  
Η κάθοδος γίνεται με τα πόδια, καθώς βαριόμαστε να περιμένουμε στη σειρά για το ασανσέρ. 300 σκαλιά αργότερα πατάμε επιτέλους στη γη. Ο καιρός όμως έχει αρχίσει να συννεφιάζει (πολύ κράτησε η λιακάδα) οπότε ξεκινάμε για το μετρό. Κάνουμε μια στάση σε ένα περίεργο,πυραμιδοειδές κτίριο που συναντάμε (μπορείτε να το δείτε και στη φωτογραφία με τους ουρανοξύστες). Ανήκει σε μια θρησκευτική κίνηση για την οποία δεν μπόρεσα να μάθω πολλές λεπτομέρειες αλλά  αν κρίνει κανείς από την αρχιτεκτονική τους...
Αυτά για σήμερα. 
Ακολουθεί ανάρτηση για τις σχέσεις των Ιαπώνων με τους ξένους. Θα μου πάρει μερικές μέρες γιατί είναι σύνθετο ζήτημα και δεν θέλω να ξεχάσω να  αναφέρω κάτι σημαντικό.

Sunday, 10 June 2012

Για τις διαφημίσεις

Όπως πολλοί θα προσέξατε, πρόσφατα έβαλα διαφημίσεις στο blog. Κάτι η κρίση, κάτι η ακρίβεια στην Ιαπωνία, κάτι που θέλω να πάω στη μανούλα μου για Χριστούγεννα και τα εισιτήρια κάνουν μια περιουσία...  
Οι διαφημίσεις λοιπόν προκύπτουν αυτόματα, δεν διαλέγω τι βγαίνει στον καθένα σας. 
Εγώ ας πούμε αυτή τη στιγμή βλέπω διαφήμιση για μια ιαπωνική εταιρεία κινητής τηλεφωνίας. Η Κατερίνα στην Πόλη βλέπει κάτι αντίστοιχο από τουρκική εταιρεία. Ο Βασίλης χτες το βράδυ είδε διαφήμιση του ΠΑΣΟΚ (!) Δεν αποκλείεται λοιπόν σύντομα να δείτε και ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ και όλα τα συναφή. Προσπάθησα να αλλάξω τις ρυθμίσεις ώστε να μην εμφανίζονται πολιτικές διαφημίσεις, η υπηρεσία όμως δεν προσφέρεται για την Ελλάδα. Υπομονή λοιπόν, εκλογές είναι και θα περάσουν σύντομα. 
Μέχρι τότε μπορείτε να με κράζετε ελεύθερα!