Labels

2012 2013 3 Σοφοί Πίθηκοι Akihabara Anime blog Bon Odori Daibutsu Earth Celebration Edo-Daikagura Eisa Facebook fuji gangangansoku gero gifu Ginza greece Hamarikyu hide internet cafe j-pop japan Japan Times Kabuki kami karaoke language exchange maid cafe Manga monja Naigubu Nikkō ohanami onsen roppongi sakura sarubobo shichi-go-san skytree Tadakata Takoyaki tengu tokyo disneyland Tokyo Marason Tokyo Tower Torii tsukishima ueno UNESCO Yasukuni Αγάλματα Αγγλικά αεροδρόμιο Αθήνα αθλητισμός αλλαγές αλληλογραφία Άμπου Ντάμπι αμυγδαλιές ανατολή άνοιξη Αξιοθέατα Άπω Ανατολή Αρχιτεκτονική ασάχι-γιάμα ασάχι-ντάκε ασία Ατομική Βόμβα Β' Παγκόσμιος Βίντεο Βόλτες Βουδισμός βουνά Γιαεγιάμα Γιακούζα γιακουσίμα Γιορτές Γιουκάτα Γουασάμπι γούρια δάση Δάσος Διαγωνισμός Ομιλίας Διακοπές διασκέδαση διαφημίσεις Διαφορές Δώρα Έθιμα Εθνικό Θέατρο ειρήνη ειρηνικός Εκδηλώσεις εκδρομή εκλογές Ελ Γκρέκο έλβις Ελλάδα ενεργό ηφαίστειο Ενυδρείο επικοινωνία Επισκέψεις Ερωτήσεις Ευγένεια Ζητιάνοι ζούγκλα ζώα ζωολογικός Ηλεκτρονικά ηφαίστεια Θάλασσα Θέατρο θέματα Θεότητες Θρησκεία Ιάπωνες Ιαπωνία Ιαπωνικά ιαπωνικά συγκροτήματα Ιαπωνική κουζίνα ιαπωνική τηλεόραση Ιζακάγια ινδονησία ινδουϊσμός ινουγιάμα ιριομότε Ισιγκάκι Ιστορία Ιτσουκουσίμα καγκοσίμα. σακουρατζίμα Καζαντζάκης καθημερινότητα Καιρός Καλδέρα Καλή συμπεριφορά καλοκαίρι Καμακούρα κανό κάντζι Κάπνισμα καραόκε Κάστρο καφές Καφετέριες κερασιά κηδεία Κήποι Κιμονό κίνα κινεζική γραφή κιούσου Κοιλάδα του Διαβόλου Κοϊνόμπορι κοινωνία Κόμπε κορέα Κοστούμι Κούμε-τζίμα Κρέπες κρίση Κυότο κωμικός Λεωφορεία Λίμνη Λίμνη Τόγια Λίστα λουτρά μαγκρόβια μαϊμούδες μαμεμάκι Μάνγκα Μαραθώνιος μαρουγιάμα ματσούρι Μέγκουρο Μεταφράσεις Μετρό μικόσι Μόμιτζι Μότσι Μουσεία Μουσείο μουσική μπαλί μπαρ μπορομπουντουρ ΝΑ Ασία Νάγκανο νάμπε Ναοί Νάρα Νέα νεροβούβαλο νησί Sado νησιά Ryukyu Ξάνθη ξενάγηση ξένοι Οδοντίατρος Οκινάουα οκούρινα Όμπι Όμπον όνσεν Οογιάμα ορειβασία Οριγκάμι ορυζώνες Οσάκα οτάρου ουμπούντ Ούσου οχανάμι Παιδιά παιχνίδια Παλάτι Παράδοση Πάρκα Πάρκο Περίεργα Πεταλούδες ποδήλατο Πόλεμος πολιτική Πολιτισμός πουσάν Προσβολές Πρωτοχρονιά Πυροτεχνήματα ράκουγκο ρατσισμός Ραφαέλο Ρούχα σακούρα Σάππορο Σεισμοί Σεισμός σετσουμπούν Σιναγκάουα Σιντοϊσμός σκύλος Σόγια Σούμο Σούσι σπίτι Σπίτια Σπορ στερεότυπα συγκρότημα Kodo Σχολείο τάικο Τακάο Τακετόμι Τάμπι Ταξίδια τέχνη τεχνολογία Τζίνζερ Τζίνμπα Τόκυο τουρισμός Τουρκία Τουταγχαμών Τόφου Τραγούδι Τραίνα τσούκιτζι τσουνάμι Τυφώνας Ύπνος Φαγητό Φαρμακεία Φεστιβάλ φθινόπωρο Φίλοι φιλοξενία Φούτζι Φράνσις Μπέικον φύση Φωτογραφία χακόνε χειμώνας χιόνι χιονοθύελα χιούμορ Χιροσίμα Χιρουγκάμι χοκκάιντο χορός Χριστούγεννα Χρυσή Εβδομάδα ψαραγορά Ψάρια ψηφοφορία Ψώνια
Για τυχόν απορίες,παρατηρήσεις κτλ μπορείτε να αφήνετε σχόλια στην πιο πρόσφατη ανάρτηση. Μπορείτε και να επικοινωνείτε μέσω e-mail (garfield81087 παπάκι gmail τελεία com) αλλά δεν εγγυόμαι πως θα το δω άμεσα/δεν θα καταλήξει στο spam.

Monday, 22 October 2012

Οκινάουα: Η μουσική!

Συνήθως οι αναρτήσεις σχετικά με την παραδοσιακή μουσική ενός τόπου αναλύουν τα διαφορετικά είδη, τα μουσικά όργανα, τις επιρροές,τη θεματολογία, την ιστορική εξέλιξη, τα αντιπροσωπευτικά δείγματα κάθε περιόδου μπλα μπλα μπλα...
Μουσικός δεν είμαι, οπότε το καλύτερο που μπορώ να προσφέρω είναι μια αξιοπρεπής μετάφραση του αντίστοιχου άρθρου στη Βικιπαίδεια, το οποίο δεν θεωρώ απαραίτητο. Αν ενδιαφέρεστε τόσο για τη μουσική της Οκινάουα είμαι σίγουρη πως υπάρχουν πολύ καλύτερες πηγές.
Αποφάσισα λοιπόν να παραθέσω μερικά δείγματα τραγουδιών που θα ακούσει κανείς παντού, από το αεροδρόμιο μέχρι τα μικρά οικογενειακά εστιατόρια, από τα ταξί μέχρι τη ρεσεψιόν των ξενοδοχείων. Παράλληλα θα σας μεταφέρω τις εντυπώσεις μου.
  Shimanchu nu takara
Πρώτα από όλα, εντυπωσιακό ήταν το γεγονός πως οι περισσοτεροι τραγουδιστές δεν ήταν γραφικοί γέροι προσκολλημένοι στο παρελθόν αλλά νέα παιδιά που γράφουν τα δικά τους τραγούδια στην τοπική διάλεκτο, προσθέτουν διαφορετικές εκτελέσεις στα υπάρχοντα και δείχνουν ένα ενθουσιασμό που σε κάνει να νομίζεις πως πρόκειται για (μπλιαχ) J-Pop.
Haisai Ojisan 
Αξίζει να σημειωθεί πως σε όλα σχεδόν τα εστιατόρια που φάγαμε, τα τραγούδια ήταν πάνω-κάτω τα ίδια (με μερικές εξαιρέσεις) χωρίς όμως να αφήνουν την αίσθηση του "τουριστικού" καθώς πολλοί από τους πελάτες ήταν ντόπιοι και έδειχναν να το διασκεδάζουν!
Σε μερικά μαγαζιά η συμμετοχή του κοινού ήταν από ευπρόσδεκτη εως και υποχρεωτική, με τους τραγουδιστές να δίνουν οδηγίες στο κοινό και μετά να μπαίνουν και οι ίδιοι στο χορό!
Οι χοροί (πέρα από τον Έισα) είναι συνήθως σε χαλαρό κύκλο, χωρίς πιασμένα χέρια. 

Μια χαρακτηριστική κίνηση που διαφέρει ελαφρά σε άντρες και γυναίκες έχει ως εξής: Τα χέρια είναι σηκωμένα μπροστά στο πρόσωπο με τις παλάμες (ανοιχτές για τις γυναίκες, κλειστές σε γροθιές για τους άντρες) στραμμένες στα αριστερά.  Με ελαφριές κινήσεις σύμφωνα με το ρυθμό τα χέρια "σπρώχνουν" τον αέρα προς τα αριστερά και στη συνέχεια οι παλάμες (και η κίνηση) στρέφονται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Κάτι σαν να κουνάμε τα χέρια σε χαιρετισμό, μόνο που οι παλάμες στρέφονται στα πλάγια.
Ο λόγος που γίνεται αυτή η κίνηση είναι, σύμφωνα με την παράδοση, για να ανακατέψουμε τις άσχημες στιγμές της ζωής με τις καλές. Μόνο έτσι μπορούμε να φτάσουμε στην πραγματική ευτυχία. 

Sunday, 14 October 2012

Οκινάουα: Το φαγητό!

Η τοπική κουζίνα στην Οκινάουα, η οποία όπως είπα και σε προηγούμενη ανάρτηση θεωρείται βασικός παράγοντας  της μακροζωϊας των κατοίκων, χαρακτηρίζεται από την πληθώρα υλικών κάποια από τα οποία είναι ασυνήθιστα ακόμη και για τα ιαπωνικά δεδομένα. Ένα άλλο βασικό στοιχείο είναι η έλλειψη του ενός υλικού που συναντά κανείς σε όλα τα πιάτα, όπως πχ το ελαιόλαδο στη μεσογειακή κουζίνα. 

Όχι, οι κάτοικοι της Οκινάουα έμαθαν να μην δίνουν περισσότερο βάρος στο ένα ή το άλλο τρόφιμο, καθώς οι ακραίες συνθήκες που επικρατούν στη "γειτονιά των τυφώνων" (όπως είναι γνωστό το συγκεκριμένο αρχιπέλαγος)  αλλά και η απόσταση από την Ιαπωνία και την Κίνα θα καθιστούσαν τους κατοίκους ευάλωτους. Έτσι λοιπόν συναντά κανείς ψάρια αλλά και χοιρινό, τροπικά φρούτα και λαχανικά κατάλληλα για την περιοχή (στην οποία ο χειμώνας είναι απλά ανύπαρκτος), φύκια και θαλασσινά, ρύζι, βοδινό. Οι τρόποι μαγειρικής κάθε υλικού επίσης χαρακτηρίζονται από έλλειψη μονοτονίας.

(norimaki με θαλασσινά σταφύλια-δεν το βρίσκεις στο Τόκιο!)

Οι πιο χαρακτηριστικές γεύσεις στην Οκινάουα είναι:
  • Shikuwasa: απίστευτα ξινό πράσινο λεμόνι μικρού μεγέθους, ξαδερφάκι του λάιμ, το οποίο χρησιμοποιείται στη μαγειρική, σε χυμούς, παγωτά, γλυκά και σνακ.
  • Goya: είδος πικρού αγγουριού, το οποίο χρησιμοποιείται ωμό σε σαλάτες, αποξηραμένο για την παρασκευή τσαγιού, στο τηγάνι...
  • Γλυκοπατάτες, οι οποίες γίνονται τηγανητές, βραστές, παγωτό..
  • Θαλασσινά σταφύλια, τα οποία είναι πεντανόστιμα αλλά πανάκριβα εκτός Οκινάουα. Συνήθως αποτελούν ξεχωριστό μεζέ αλλά ενίοτε κάνουν την εμφάνισή τους σε πιάτα με σασίμι ή σαλάτες. Σύμφωνα με κάποιες πηγές τα θαλασσινά σταφύλια καταναλώνονται ωμά και φρέσκα μόνο στην Οκινάουα, ενώ στις ελάχιστες ασιατικές κουζίνες που δεν αγνοούν την ύπαρξη τους μαγειρεύονται ή τρώγονται αποξηραμένα. 
  • Awamori: είδος σάκε από ρύζι το οποίο είναι προϊόν απόσταξης.
  • Χοιρινό κρέας: συνήθως σε μικρά κομματάκια,  ανακατεμένα με ρύζι και λαχανικά,τα οποία είναι σχεδόν αδύνατο να ξεφορτωθείς (προσωπική εμπειρία)
  • Ψάρια: αμέτρητα είδη που δεν βρίσκει κανείς σε εστιατόρια στην υπόλοιπη χώρα
  • Θαλασσινά: Τεράστια μύδια, κάβουρες και...γαρίδες-αυτοκίνητα (όπως είναι η τοπική ονομασία για κάποιο λόγο που αδυνατώ να κατανοήσω) 
  • Φρούτα: Ανανάδες, φρούτα του πάθους, φρούτα του δράκου, μάνγκο, αυτά τα εντελώς ξένα και πολυτελή για εμάς φρούτα, αποτελούν βασικό εξαγώγιμο προϊόν αλλά και κομμάτι της διατροφής στην Οκινάουα. 
  • Φύκια σε διάφορες μορφές, όπως και στις περισσότερες κουζίνες της περιοχής.

(ζυμαρικά σόμπα με μελάνι από καλαμάρι και θαλασσινά)

Ξέρω πως πολλοί από εσάς μετά βίας τρώτε κανένα ψάρι όταν σας κυνηγάει η μαμά σας με το πιάτο στο χέρι, οπότε η ιδέα της σούπας από φύκια μόνο ευχάριστη δεν είναι. 

Δεν πειράζει, more for me! 

Monday, 8 October 2012

Οκινάουα: Πρώτα οι συστάσεις!

Τελείωσαν οι διακοπές και όπως σας είχα υποσχεθεί, έρχεται σειρά αναρτήσεων σχετικά με το Αρχιπέλαγο Ryukyu (για το οποία έχει επικρατήσει η ονομασία Οκινάουα).
Το αρχιπέλαγο Ryukyu  συναποτελείται από 3 συμπλέγματα νησιών: Τα νησιά Okinawa,  τα Yaeyama  και τα Miyako, ο συνολικός αριθμός των οποίων είναι μερικές εκατοντάδες, από τα οποία όμως πολύ μικρό ποσοστό κατοικείται. Βρίσκονται στο νοτιότερο άκρο της Ιαπωνίας, δίπλα στην Ταϊβάν. Εκεί είναι και τα νησιά Σενκάκου, για τα οποία τόσος λόγος γίνεται αυτές τις μέρες. 
Πρωτεύουσα της περιφέρειας Οκινάουα είναι η πόλη Νάχα, η οποία βρίσκεται στη νήσο Οκινάουα. Η έκταση του νησιού είναι λίγο μικρότερη από αυτή της Ρόδου, αλλά ο πληθυσμός είναι περίπου 1,4 εκατ. κάτοικοι! Τυπικό παράδειγμα ιαπωνικής πολυκοσμίας...
Τα υπόλοιπα κατοικημένα νησιά δεν έχουν τόσο  κόσμο, σφύζουν όμως από ζωή λόγω του τουρισμού που διαρκεί όλο σχεδόν το χρόνο λόγω της υψηλής (σε σχέση με άλλες περιοχές της χώρας) θερμοκρασίας που επικρατεί όλο το χρόνο.
  Πριν την προσάρτησή τους στην Ιαπωνική Αυτοκρατορία, αποτελούσαν το ανεξάρτητο βασίλειο Ryukyu. Με τη μεταρρύθμιση Μέιτζι ήρθε η σταδιακή προσάρτηση και ακολούθησε η εκστρατεία αφομοίωσης του ντόπιου πληθυσμού, του οποίου η γλώσσα, οι θρησκευτικές πεποιθήσεις και τα έθιμα ελάχιστη σχέση είχαν με "ηπειρωτική" Ιαπωνία. 
Ακολούθησε ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, που σήμανε τη σχεδόν ολική καταστροφή των τοπικών μνημείων καθώς και το θάνατο 200.000 κατοίκων μόνο στο νησί Οκινάουα. Η 
μεταπολεμική περίοδος ήταν εξίσου δύσκολη, καθώς ακολούθησε αμερικανική κατοχή της χώρας και η Οκινάουα  μετατράπηκε ουσιαστικά σε στρατιωτική βάση. Υπό αμερικανική διοίκηση παρέμεινε ως το 1972, 20 χρόνια δηλαδή από το τέλος της κατοχής στις υπόλοιπες περιοχές της χώρας. Οι λόγοι ήταν πολλοί:  Η στρατηγική τοποθεσία της Οκινάουα επέτρεπε εύκολη μετακίνηση στρατευμάτων και υλικού για τον πόλεμο στο Βιετνάμ ενώ η ζούγκλα του Ιριομότε χρησιμοποιήθηκε ως τόπος εκπαίδευσης για τις ζούγκλες της ΝΑ Ασίας. 
Με το τέλος της κατοχής και τη σταδιακή προσχώρηση στον ιαπωνικό τρόπο ζωής άρχισαν να αυξάνονται οι φόβοι πολιτισμικής αφομοίωσης και απώλειας των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του ντόπιου πληθυσμού. Ακόμη και σήμερα δεν είναι λίγοι αυτοί που διαχωρίζουν εαυτούς από την υπόλοιπη χώρα και αναφερονται στο πως λειτουργούν τα πράγματα "στο νησί" και "στην ηπειρωτική Ιαπωνία". 
(Πράγματα διόλου άγνωστα και στην Ελλάδα με τους Πόντιους, τους Βλάχους, τους Παλιοελλαδίτες και τις άλλες πηγές διαφωνίας)  
Το πόσο διαφορετική είναι πράγματι η Οκινάουα το καταλαβαίνει από την πρώτη στιγμή που πατάει το πόδι του στη Νάχα. Επιχειρηματίες με χαρτοφύλακες στο χέρι και λουλουδωτά "χαβανέζικα" πουκάμισα, φωνές, γέλια, άγνωστος κόσμος που σου χαμογελά και σε χαιρετάει "έτσι, επειδή τους κοίταξες"! Το σημαντικότερο; Μουσική παντού, από την αίθουσα αναμονής του αεροδρομίου, που συνήθως είναι το πιο αποστειρωμένο μέρος κάθε πόλης, μέχρι τα φανάρια στις διαβάσεις -μουσική, όχι εκείνο το ξερό μπιπ-μπιπ που σου τρυπάει τα αυτιά αν στέκεσαι πολύ κοντά στο φανάρι. 
Στα περισσότερα εστιατόρια οι επιλογές περιορίζονται στα τοπικά εδέσματα, πράγμα πολύ λογικό αν σκεφτεί κανείς πως η τοπική κουζίνα ευθύνεται σχεδόν αποκλειστικά για το γεγονός πως οι ντόπιοι σπάνε κάθε χρόνο τα παγκόσμια ρεκόρ μακροζωίας και αριθμού υπεραιωνόβιων κατοίκων. Τα βράδια ζωντανή μουσική, επίσης ντόπια.  Όπου πάμε μας δίνουν ντέφια ή σάνμπα (τοπικές καστανιέτες)  και μας λένε να χορέψουμε! Ένας τραγουδιστής με πλησιάζει και μου δίνει το sanshin του (έγχορδο του οποίου πρόγονος είναι το κινεζικό sanxian και απόγονος το ιαπωνικό shamisen) λέγοντας "Σιγουρα θέλεις να βγεις μια φωτογραφία κρατώντας το!" Μάγος είσαι; Πάνω που έλεγα να ρωτήσω! 
Ας αφήσω όμως τις λεπτομέρειες για την ώρα. 
Ακολουθούν αναρτήσεις για το φαγητό, τη μουσική, κάποια γενικά πολιτισμικά και γεωγραφικά χαρακτηριστικά και στη συνέχεια για κάθε νησί ξεχωριστά: Οκινάουα, Κούμε, Ισιγκάκι, Ιριομότε-Γιούμπου, Τακετόμι.
Ελπίζω λοιπόν να μην βιάζεστε να διαβάσετε για τη ζωή στο Τόκιο: οι σκέψεις και τα ενδιαφέροντά μου έχουν καταληφθεί από την την Οκινάουα και θα χρειαστώ λίγο χρόνο για να επιστρέψω στην πραγματικότητα!

Friday, 28 September 2012

Και με τυφώνες, και με καταιγίδες...


...δεν με σταματάει κανείς από τις διακοπές που τόσο καιρό σχεδιάζω ! Εγώ στην Οκινάουα θα πάω και ας χαλάσει τον τόπο ο Jelawat! 
10 ημέρες, 5 νησιά, δεκάδες κάρτες μνήμης για αμέτρητες φωτογραφίες και συσσωρευμένη ενέργεια εξαιτίας της έλλειψης θαλασσινού τσαλαβουτήματος όλο το καλοκαίρι: νομίζω πως η συνταγή εγγυάται επιτυχία, ό,τι καιρικές συνθήκες και να επικρατήσουν. 
Ετοιμαστείτε λοιπόν για εικόνες από καταγάλανα νερά και χρυσαφένιες παραλίες, νησιά καλυμένα 100% από ζούγκλα και μέρη στα οποία γράφτηκε παγκόσμια ιστορία.  
Να πω όμως πως την επιστροφή στο Τόκυο θα την ακολουθήσει η έναρξη των πρωινών μαθημάτων, οπότε ενδέχεται να αργήσουν λίγο οι σχετικές αναρτήσεις. 
Μέχρι τότε λέω να απέχω από ηλεκτρονικές υπηρεσίες πλην του Skype  (έχω και μια μανούλα που ανησυχεί) οπότε τα λέμε στην επιστροφή!

Thursday, 20 September 2012

Διαγωνισμός ομιλίας!


Η μέρα ξεκίνησε με πρωινό εγερτήριο στο οποίο καθόλου δεν έχω συνηθίσει. 
Ο ετήσιος διαγωνισμός ομιλίας του σχολείου μας ξεκινούσε στις 9 οπότε έπρεπε να φτάσω στην άλλη άκρη του Τόκυο (ψιλοϋπερβάλλω αλλά φταίει η έλλειψη ύπνου) .
Την τάξη μας εκπροσωπούσε ο Λι-σαν, από την Ταϊβάν, ο οποίος ήρθε ντυμένος σαν χαρακτήρας από το Μάτριξ. Δεν ήταν ο μόνος. 
Την περασμένη εβδομάδα ο Λι σαν αποφάσισε πως μια ξερή ομιλία δεν είχε τίποτα να προσφέρει στους μαθητές, οπότε θέλησε να τους διασκεδάσει. Το σενάριο για την 4λεπτη ομιλία του απαιτούσε κομπάρσους, οπότε εγώ, ο Ο-σαν και ο Σοϊκου-σαν καταλήξαμε να του κάνουμε παρέα επί σκηνής. 
Το θέμα της ομιλίας δεν θα σας το αναλύσω καθώς έχει ελάχιστη σημασία. Σημασία έχει η αντίδραση του κοινού που δεν σταμάτησε να γελάει (μαζί τους και εγώ, αν και έπρεπε να παραμείνω σοβαρή - είναι δυνατόν να μου ζητάνε τέτοιο πράγμα; παράλογο!) 
Τις ομιλίες ακολούθησαν 2 επιδείξεις χορού, η μία πιο περίεργη από την άλλη και τέλος, τα βραβεία.
Ο Λι-σαν κατέληξε να κερδίσει το τρίτο βραβείο (!) και μια δωροεπιταγή για βιβλιοπωλείο (την οποία δεν φάνηκε να εκτιμάει ιδιαίτερα).   Είπαμε λοιπόν να το γιορτάσουμε και πήγαμε για φαγητό στο Shin-Okubo, την Koreatown του Τόκυο. Εκεί συναντήσαμε και ένα φίλο του Λι-σαν, ο οποίος γυρνάει τον κόσμο με ποδήλατο!
Τώρα όμως είναι αργά σύμφωνα με το βιολογικό μου ρολόι, οπότε λέω να πάω για ένα υπνάκο πριν αρχίσω διάβασμα για αύριο!

Tuesday, 11 September 2012

Η ομορφιά της αγγλικής γλώσσας!

Η αγγλική γλώσσα, ως η πλέον διαδεδομένη σε κάθε γωνιά του πλανήτη, πέφτει συχνά θύμα  ακατανόητων μεταφράσεων. Στην Ιαπωνία, όπου η λατρεία για ο,τιδήποτε ξενόφερτο ξεπερνά κάθε φαντασία, αλλά το επίπεδο γνώσης της αγγλικής γλώσσας (ή  οποιασδήποτε άλλης ξένης γλώσσας) είναι φοβερά χαμηλό, η καθημερινή ζωή είναι γεμάτη κωμικές, τραγικές και μυστηριώδεις ταμπέλες. Γεμάτα είναι επίσης τα μενού των εστιατορίων από μεμονωμένες  λέξεις, όχι όμως από μεταφράσεις. Βλέπει, λοιπόν, κανείς Soft drinks και σπεύδει να διαβάσει τη συνέχεια, για να ανακαλύψει πως τα αναψυκτικά είναι γραμμένα αποκλειστικά στα ιαπωνικά (ακόμη όταν πρόκειται για αγγλικά ονόματα όπως πχ το gingerale). 
Ακολουθούν μερικά -μόνο- από τα μαργαριτάρια που μαστίζουν τη χώρα.
Την 1η φωτογραφία την έχω δημοσιεύσει και στο παρελθόν, σε ανάρτηση που αφορούσε τις εκλογές. Ο κύριος της αφίσας είναι υποψήφιος για κάποιο δημόσιο αξίωμα και όπως είθισται σε τέτοιες περιπτώσεις, απαριθμεί  τους στόχους και τις αρετές του. Στις αρετές του περιλαμβάνεται το γεγονός πως είναι τυχερός, πράγμα το οποίο κρίθηκε σωστό να γραφτεί στα αγγλικά. 
 Ένα σοβαρό πρόβλημα που έχουν οι Ιάπωνες (και άλλοι από την ίδια γλωσσική οικογένεια) είναι η αδυναμία κατανόησης του ρόλου των άρθρων σε μια πρόταση. Για αυτό το λόγο τα άρθρα ή λάμπουν δια της απουσίας τους (όπως στην περίπτωση της 2ης  και της 3ης φωτογραφίας) ή τα συναντά κανείς στα πιο άσχετα σημεία (έχω δει πχ "The Mr. Tanaka decided...") 
Ενίοτε η γραμματική δεν σε απασχολεί καθόλου γιατί την προσοχή σου έχει τραβήξει το περιεχόμενο. Δεν ξέρω ποιος εκεί στην Tokyo Metro σκέφτηκε πως το "Η θέση σας πρέπει να έχει το ίδιο εύρος με τον πισινό σας, όχι με τα ανοιχτά σας πόδια" είναι φυσιολογική ταμπέλα αλλά ίσως θα έπρεπε να πάρουν και μια δεύτερη γνώμη.
Δυστυχώς πολλές φορές δεν μπορείς να διαφωνήσεις ούτε με τη σύνταξη, ούτε με τη γραμματική, ούτε καν με την επιλογή λεξιλογίου, καθώς δεν έχεις ιδέα τι ήθελε να πει ο συντάκτης του κειμένου. 

"7 μέρες, 17 μέρες και 27 μέρες είνα κρέπες 100 γιεν έκπτωση. "
Τι να πεις, πως διαφωνείς;

Γεύση καθημερινότητας

Είπα να μοιραστώ μαζί σας το πρόγραμμα μιας τυπικής ημέρας στο Τόκιο.
Εγερτήριο μεταξύ 9 και 10.30 αναλόγως με τις υποχρεώσεις της ημέρας. Πρώτα καφές, αργότερα πρωινό.
Αν έχουμε διαγώνισμα εκείνη τη μέρα, διάβασμα της τελευταίας στιγμής. Αν όχι, λίγη προετοιμασία για την ορθογραφία (καθημερινό μαρτύριο) και μια γρήγορη ματιά στην επικαιρότητα.
Βγαίνω από το σπίτι γύρω στις 12. 
Πρώτη στάση το γραμματοκιβώτιο. Πάντα υπάρχει κάτι με το οποίο δεν θέλεις να επιβαρύνεις τον κάδο ανακύκλωσης στο σπίτι σου (όπως πχ διαφημίσεις για υπηρεσίες "μασάζ").
Απέναντι από την πολυκατοικία το μετρό. Στην είσοδο, υπάλληλοι μεσιτικών γραφείων που μοιράζουν διαφημιστικά. 
Μέσος χρόνος αναμονής στο σταθμό: 2' αν έχεις καλό timing , 4' αν είσαι γκαντέμης (συνήθως βλέπω τις πόρτες να κλείνουν τη στιγμή που πατάω το πόδι μου στην αποβάθρα).  
Αλλάζουμε τραίνο μετά από 15'. Η μπλε γραμμή βρίσκεται στην άλλη άκρη του σταθμού οπότε αν τύχει να αργήσω τρέχω σαν παλαβή για κάνα 2λεπτο. Άλλα 8 λεπτά στο τραίνο και φτάσαμε. Η έξοδος από το σταθμό είναι ένα μικρό σοκ το οποίο δεν ξεπερνάς όσες φορές και αν επαναλάβεις τη ρουτίνα. Το Τακαντανομπάμπα είναι βρώμικο, θορυβώδες, γεμάτο βιαστικό (και ενίοτε αγενή) κόσμο. 
Περνώντας κάτω από τη γραμμή του ηλεκτρικού, καλύπτω τα αυτιά μου αν τύχει να περνάει τραίνο, ενώ ταυτόχρονα βρίζω από μέσα μου. Τι ήθελα και διάλεξα αυτό το σχολείο; Τόσα και τόσα υπήρχαν.  
Περνάω έξω από τα Mac και μου κόβει την ανάσα τόσο η ελεεινή μυρωδιά όσο και όλος ο κόσμος που περιμένει να αγοράσει ένα βρωμοσάντουιτς των 100 γιεν. Λίγα μέτρα παρακάτω είναι το σχολείο μου. Γρήγορη στάση στο κομπίνι (μπακάλικο-αλυσίδα) για νερό και φαγητό. Στο μεταξύ η ζέστη και η υγρασία είναι σε ανυπόφορα επίπεδα οπότε έχω λαχανιάσει παρά το γεγονός πως περπάτησα για 2 λεπτά!
Στο ασανσέρ αν τύχει να συναντήσω κανένα από τους συμμαθητές μου, αρχίζουμε τη γκρίνια "Atsui desu neeee!" (Πολλή ζέστη!) Έτσι περνάει και το πρώτο πεντάλεπτο στην τάξη.
Κατά τις 3 έχουμε το "μεγάλο" διάλειμμα. 15 λεπτά για τσιγάρο/φαγητό/καφέ/κουτσομπολιό κτλ...
Στις 5 που τελειώνει το μάθημα, δεν προλαβαίνουν να ανοίξουν οι πόρτες και αρχίζει το ποδοπάτημα για να προλάβουμε το ασανσέρ. Λίγο αργότερα θα αρχίσει και το πρώτο κύμα επιστροφών από τη δουλειά οπότε κανείς δεν θέλει να κολλήσει στο σαρδελοκούτι του μετρό.
Λίγο πριν τις 6 θα μπω στο σπίτι, κουρασμένη, ιδρωμένη/παγωμένη (αναλόγως με την εποχή) και με μούτρα ως το πάτωμα. Και τώρα ποιος διαβάζει;
Απάντηση: Όχι εγώ, άστο για το πρωί. Αν ο καιρός είναι καλός (πράγμα σπάνιο στις καυτές μέρες που διανύουμε) και έχω καλή παρέα, παίρνω τη φωτογραφική και ξαναβγαίνω. Αν όχι, ένα βιβλίο, καμιά σειρά στον υπολογιστή, λίγη γυμναστική, κανένα κρασάκι. Οι καθημερινές περνάνε χωρίς ιδιαίτερα σκαμπανεβάσματα, πράγμα που κάνει τη ζωή στο Τόκιο εύκολη 
(ειδικά μετά τις περιπέτειες στη ζούγκλα της Τουρκίας). 
Το γεγονός πως δεν μπορείς να βγεις όποτε θέλεις (το μετρό σταματάει τα μεσάνυχτα και οι τιμές των ταξί είναι απαγορευτικές), να πας σε μπαρ (τα μπαρ είναι περίεργο και ακριβό concept εδώ) ή να χορέψεις χωρίς να τσαλαπατηθείς στα club  είναι αυτά που κρατάνε πολλούς ξένους μακριά, αλλά όντας σκατόγρια στην ψυχή, απλά αρχίζω να πίνω με τους φίλους μου νωρίς το απόγευμα, προλαβαίνω το τελευταίο τραίνο και χορεύω στο Kento's που είναι γεμάτο γερασμένα Παιδιά των Λουλουδιών.