Αυτή τη φορά λέω να αφήσω τις δικαιολογίες σχετικά με το γιατί έκανα μήνες να γράψω κάτι και να περάσω κατευθείαν στο ψητό. Στο ινδονησιακό ψητό. Στο ινδονησιακό ψητό ψάρι και άλλες λιχουδιές που δοκίμασα στο πρόσφατο 10ήμερο ταξίδι μου στο Μπαλί και τη Τζάβα. Εντάξει σχήμα λόγου ήταν αυτό με το ψάρι. Η αλήθεια είναι πως το φαγητό με εντυπωσίασε λιγότερο από ο,τιδήποτε οπότε δεν έχω σκοπό να κάνω την παραμικρή αναφορά σε αυτό.
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Η Ινδονησία δεν είναι πάρα πολύ μακριά από την Ιαπωνία αλλά οι απευθείας πτήσεις θα μας κόστιζαν περισσότερο από διαμονή για 2 εβδομάδες οπότε καταφύγαμε στην AirAsia και κάναμε μια στάση Kuala Lumpur (Μαλαισία, για όσους δεν το πολυέχουν με τη γεωγραφία).
Ρίξαμε ένα υπνάκο στο αεροδρόμιο, άλλο ένα στο αεροπλάνο και λίγες ώρες μετά ήμασταν στο εξωτικό Μπαλί. Συνήθως λέμε εξωτικό και η πρώτη σκέψη μας είναι θέρετρα σε καταγάλανες παραλίες αλλά οι πρώτες εικόνες μόλις βγήκαμε από το αεροδρόμιο περιλάμβαναν κότες, χωράφια και κυκλοφοριακό. Δεν είχαμε σκοπό να μείνουμε στα παραλιακά θέρετρα του νότου, καθώς είναι γεμάτα με μεθυσμένους ανήλικους Αυστραλούς και οργανωμένα γκρουπ (ακόμη χειρότερα). Ξεκινήσαμε γραμμή για το Ubud, το οποίο οι ταξιδιωτικοί οδηγοί περιγράφουν ως arts and crafts hub, centre of arts and culture και άλλα παραπλανητικά. Με δεδομένο πως δεν έχω δει το Eat, Pray, Love οι προσδοκίες που μου δημιούργησαν οι ταξιδιωτικοί οδηγοί δεν είχαν καμία σχέση την πραγματικότητα. Περίμενα να δω 40άρηδες δυτικούς να περιφέρονται με το στρωματάκι της γιόγκα, εστιατόρια για χορτοφάγους και μια γενικότερη γαλήνη. Αυτό που βρήκα ήταν ένα πολύχρωμο χάος που κινείται σε ρυθμούς που στα μάτια του επισκέπτη μοιάζουν να μην ακολουθούν κανένα λογικό κανόνα. Με άλλα λόγια παράδεισος.
Τις πρώτες 3 ημέρες τις περάσαμε στο Ubud. Δεν θα σας πω λεπτομέρειες αλλά μπορείτε να βρείτε δεκάδες φωτογραφίες εδώ.
Την 4η μέρα πήγαμε στη Τζάβα για ένα βράδυ. Γιατί πήγαμε; Για τα 2 μνημεία παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς στην πόλη Jogja, το Borobudur και το Prambanan. Αποφασίσαμε πως οι πιθανότητες να επιστρέψουμε στην Ινδονησία μέσα στα επόμενα 5-10 χρόνια είναι μηδαμινές, ενώ υπάρχει πάντα η πιθανότητα τα μνημεία να καταστραφούν με την επόμενη ηφαιστειακή έκρηξη/σεισμό.
Ωραία ήταν και η Jogja αλλά τι να σου κάνει 1 μέρα, ειδικά όταν περνάς τη μισή κάτω από τον καυτό ήλιο;
Γυρίσαμε, λοιπόν στο Μπαλί και πήραμε το δρόμο προς τη βόρεια πλευρά του νησιού. Ο οδηγός που μας είχε στείλει το ξενοδοχείο μας ξενάγησε σε φυτείες καφέ, ορυζώνες και ναούς με την προϋπόθεση να πούμε ψέματα στο ξενοδοχείο πως πέσαμε σε κίνηση. Φυσικά και δεν είχαμε κανένα πρόβλημα να πούμε ψέματα, όλος ο κόσμος ξέρει πως η κίνηση στο Μπαλί είναι φρικτή!
Φτάσαμε με τα πολλά στην παραλία Λοβίνα και κάναμε το πρώτο μας μπάνιο στις θάλασσες του ισημερινού (και το πρώτο μπάνιο της χρονιάς, παρά το γεγονός πως ζούμε σε νησιωτικό κράτος). Μην περιμένετε να σας πω πως τα καταγάλανα νερά μαγεύουν τον επισκέπτη κτλ.. Αν υπάρχουν όντως καταγάλανες παραλίες στο Μπαλί, σίγουρα δεν βρίσκονται στη βόρεια πλευρά. Ήταν βέβαια καθαρά και η παραλία ήταν καλυμμένη με χοντρή μαύρη άμμο αλλά ήταν επίσης κατειλλημένη με βάρκες, σημαιούλες από μαγαζιά και ξενοδοχεία και άλλα τέτοια άχρηστα.
Την επόμενη μέρα πήγαμε στον Εθνικό Δρυμό Δυτικού Μπαλί, όπου κάναμε μια βόλτα στη ζούγκλα με ξεναγό από το πάρκο. Μας είπε κάποια βασικά πράγματα για το δάσος και στη συνέχεια κάναμε μια 2ωρη βόλτα αναζητώντας διάφορα ζώα που ζουν εκεί. Το πρώτο που είδαμε ήταν ο γκρι μακάκος ο οποίος δεν φοβάται να πλησιάσει τους ανθρώπους. Το δεύτερο, μετά από αρκετή προσπάθεια, ήταν τα μαύρα μαϊμουδάκια που ζουν στα κλαδιά ψηλών δέντρων και τα οποία αποφεύγουν κάθε επαφή με τους ανθρώπους. Τα είδαμε από μακριά και όταν πλησιάσαμε τα μισά κρύφτηκαν ενώ τα άλλα μας κοιτούσαν με γουρλωμένα μάτια και μας πέταξαν και βελανίδια (ή κάτι τέτοιο) 1-2 φορές για να φύγουμε.
Αργότερα συναντήσαμε ένα ελάφι, το οποίο το έβαλε στα πόδια μόλις μας πήρε χαμπάρι. Κάπου εκεί θυμήθηκα την τελευταία φορά που ήμασταν σε ζούγκλα, στην Οκινάουα και σκέφτηκα να ρωτήσω αν υπάρχουν φίδια τριγύρω.
"Φυσικά" μου απάντησε ο ξεναγός μας και άρχισε να απαριθμεί κόμπρες, πύθωνες, πράσινους κροταλίες και άλλα τέτοια ευχάριστα. Μας είπε, βέβαια, να μην ανησυχούμε γιατί τα περισσότερα από αυτά τα είδη αποφεύγουν τους ανθρώπους όσο το δυνατόν περισσότερο. Ησύχασα.
Είχαμε φτάσει σχεδόν στο τέλος της διαδρομής όταν ξαφνικά ακούσαμε ένα περίεργο θόρυβο, σαν κάτι μεγάλο να κινείται πάνω σε ξεραμένα χόρτα. "Βαράνος!" αναφώνησε ο ξεναγός με χαρά αλλά ο βαράνος (monitor lizard) είχε ήδη εξαφανιστεί. Ένα ερπετό που δεν φοβόμασταν και ούτε μια ματιά δεν προλάβαμε να του ρίξουμε!
Μετά από μια χαλαρή μέρα στην παραλία γυρίσαμε στο Ubud. Αυτή τη φορά ο οδηγός μας πήγε σε ένα εστιατόριο με θέα στα 2 ηφαίστεια του νησιού: το Agung και το Batur. Μετά από μια 2ωρη στάση για μεσημεριανό, καφέ και φωτογραφίες συνεχίσαμε το δρόμο μας. Λίγο αργότερα σταματήσαμε σε άλλο ένα ορυζώνα, αυτή τη φορά γεμάτο τουρίστες. Βγάλαμε μερικές φωτογραφίες και φύγαμε, μη θέλωντας να χαλάσουμε τόσο γρήγορα την ήρεμη διάθεση του βορρά. Λίγο αργότερα θα φτάναμε στο Ubud οπότε δεν θέλαμε να χαραμίσουμε όσες ήρεμες στιγμές μας είχαν μείνει…
(το 2ο μέρος ακολουθεί. κάποια στιγμή. σύντομα.)
No comments:
Post a Comment