Ανοιξιάτικες διακοπές

Τώρα που στο Τόκυο ανθίζουν οι κερασιές και οι Ιάπωνες ξεχύνονται στα πάρκα για πικ-νικ, είπα να κάνω ένα διάλειμμα και εγώ για να απολαύσω τις ομορφιές της φύσης.

Ανακρίβειες σας λεω δηλαδή, ποιες ομορφιές της φύσης και κουραφέξαλα; Στη μανούλα μου πάω για ένα μήνα, γιατί φοβάμαι πως αν μείνω λίγο παραπάνω στην Ιαπωνία, την επόμενη φορά που θα με δει θα χρειαστεί δεύτερη ματιά για να με αναγνωρίσει. 

1 χρόνος και 5 μήνες στην Ιαπωνία. Πρώτη φορά λείπω για τόσο μεγάλο διάστημα από το σπίτι και από την Ελλάδα γενικότερα. Ψέματα θα είναι αν πω πως δεν είμαι λιγάκι homesick.

Έτσι λοιπόν, με το τέλος της σχολικής χρονιάς (δεν σας είπα πως ξεμπέρδεψα -για την ώρα- με τα μαθήματα ιαπωνικών), πάω για ένα μήνα στο σπίτι μου, σπιτάκι μου και φτωχοκαλυβάκι μου!

Δεν ξέρω αν θα βρω χρόνο να γράψω κάτι όσο θα είμαι Ελλάδα, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν το έχω στο πρόγραμμα. Μέχρι τις αρχές Μαΐου, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στα ανοιξιάτικα θέματα:

-Οχανάμι

-Μαραθώνιος Τόκυο

-Χρυσή Εβδομάδα

ή στη Λίστα

Τα λέμε στην επιστροφή!

Μαϊμουδάκια σε στιγμές χαλάρωσης

Jigokudani Onsen　ー　地獄谷温泉

Ήταν μια φορά και ένα καιρό, μια μικρή πόλη στα βουνά του Νάγκανο. Οι παγωμένοι χειμώνες και τα χιόνια που δεν έλεγαν να λιώσουν για μήνες ήταν ανεκτά στους κατοίκους, καθώς είχαν την τύχη να βρίσκονται σε μια περιοχή γεμάτη με ιαματικά λουτρά. Μια βουτιά στα νερά που κουβαλούσαν ζέστη από τα έγκατα της γης ήταν αρκετή για να ξεχάσει κανείς το κρύο και την κούραση. Κατά καιρούς το μπάνιο τους ερχόταν να χαλάσει κανένα από τα μαϊμουδάκια που ζούσαν στο κοντινό δάσος. Οι άνθρωποι φυσικά δεν ήθελαν να κάνουν μπάνιο στον ίδιο χώρο με τις μαϊμούδες, οπότε αποφάσισαν να τους χτίσουν μια ξεχωριστή πισίνα για να τις ξεφορτωθούν.

Έτσι ξεκίνησε το πάρκο - θερμό λουτρό Τζιγκοκουντάνι. Μια ολόκληρη αγέλη ιαπωνικών μαϊμούδων (μαϊμούδων του χιονιού όπως είναι γνωστές σε διάφορες γλώσσες) ξεχειμωνιάζει στο πάρκο, περνώντας ατελείωτες ώρες στα ζεστά νερά και ποζάροντας για τους επισκέπτες.

Το μαϊμουδάκι του χιονιού (επιστ. ονομασία: japanese macaque) είναι το μοναδικό πρωτεύον, εκτός από τον άνθρωπο, που ζει τόσο βόρεια και σε τόσο αντίξοες συνθήκες από άποψη κρύου. Σημαντικό ρόλο για την επιβίωσή του, παίζει η χοντρή και πυκνή του γούνα. Η ευφυία αλλά και η δεξιότητα με την οποία χρησιμοποιεί τα χέρια του έχει προκαλέσει έκπληξη στους επιστήμονες που παρατηρούν τις συνήθειές του.

Πριν μερικά χρόνια, επιστήμονες στην περιοχή Κοσίμα άφησαν γλυκές πατάτες στην παραλία για τα μαϊμουδάκια που κατοικούσαν στην περιοχή. Ένα από αυτά, η Ίμο, αντί να καθαρίσει την πατάτα με τα χέρια της όπως οι υπόλοιποι φίλοι της, την ξέπλυνε πρώτα με θαλασσινό νερό. Αργότερα μάλιστα άρχισε να βυθίζει την καθαρή πατάτα στο θαλασσινό νερό (μάλλον για να την αλατίσει). Τα υπόλοιπα μαϊμουδάκια άρχισαν να μιμούνται τη συμπεριφορά της εφόσον είδαν πως το φαγητό τους έγινε με αυτό τον τρόπο νοστιμότερο. Η συμπεριφορά αυτή πέρασε στις επόμενες γενιές, μέχρι που τελικά οι μόνες μαϊμούδες που δεν έπλεναν το φαγητό τους ήταν οι ηλικιωμένες ( απόδειξη πως οι ηλικιωμένοι είναι παράξενοι σε κάθε είδος). Από αυτή την ιστορία πηγάζει και το υποτιθέμενο "φαινόμενο του εκατοστού πιθήκου".

Πίσω στο πάρκο Τζιγκοκουντάνι, τις μέρες που χιονίζει μπορεί να δει κανείς τα μαϊμουδάκια να φτιάχνουν χιονόμπαλες...για πλάκα! 

Αυτή την περίεργη συμπεριφορά (τη συνήθεια να κάνουν μπάνιο) έχουν αρχίσει να μιμούνται μέλη από άλλες αγέλες, που όμως δεν ζουν στο πάρκο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα τα "ντου" σε ροτένμπουρο ξενοδοχείων της περιοχής νωρίς το πρωί, από όπου όμως φεύγουν τρέχοντας όταν τους πάρουν χαμπάρι οι εκνευρισμένοι ξενοδόχοι!

Στο ξενοδοχείο που μείναμε, κάθε δωμάτιο είχε δικό του ροτένμπουρο στο μπαλκόνι. Δεν σας κρύβω λοιπόν, πως το πρωί πήγα με τη φωτογραφική στο χέρι και την κρυφή ελπίδα πως θα με περιμένει εκεί κανένα μαϊμουδάκι, εις μάτην όμως!

*ροτένμπουρο: Πισίνες με ιαματικό νερό σε ανοιχτούς χώρους όπως αυλές και μπαλκόνια.

Ούνκο Κουσάι

Κλωτσιές, τσιρίδες, πεσίματα λόγω βλακείας και αναφορές στις λιγότερο ευχάριστες λειτουργίες του ανθρώπινου σώματος: η ιαπωνική κωμωδία θυμίζει λίγο τσίρκο περασμένων δεκαετιών, το οποίο παύεις να βρίσκεις αστείο μετά το δημοτικό.
Οι Ιάπωνες πάλι δεν φαίνεται να συμφωνούν με αυτή την άποψη. Αν τους πεις πως δεν καταλαβαίνεις που βρίσκουν το αστείο είναι ικανοί να σε βάλουν να δεις μισάωρο βίντεο στο Youtube με τα καλύτερα δείγματα του τάδε διάσημου κωμικού. Όταν περάσει το μισάωρο και συνειδητοποιήσουν πως δεν έχεις γελάσει, το αποδίδουν στις ιδιαιτερότητες της ιαπωνικής γλώσσας - την οποία είναι βέβαιοι πως δεν κατέχεις επαρκώς. 
Από αυτή την εισαγωγή καταλαβαίνει κανείς πως δεν έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση την ιαπωνική κωμωδία και το εγχώριο χιούμορ. Τι και αν οι φίλοι μου από την Οσάκα (την ιαπωνική πρωτεύουσα του γέλιου) επιμένουν πως είναι ζήτημα χρόνου και πως σύντομα θα αρχίσω να χαχανίζω και εγώ; Κάτι τέτοιο δε φαίνεται στον ορίζοντα, τουλάχιστον όχι από το δικό μου τηλεσκόπιο. Η ιστορία που ακολουθεί απότελεί την εξαίρεση στον κανόνα "Δεν γελάω με ιαπωνικά αστεία" και είναι πέρα για πέρα αληθινή.  
Εισαγωγικά θα πρέπει να αναφερθώ στο όχι και τόσο ευχάριστο θέμα των παραδόσεων που χαρακτηρίζουν τις ιαπωνικές κηδείες. Ο θάνατος και κατ'επέκταση η κηδεία είναι  ένα κοινωνικό γεγονός ιδιαίτερης σημασίας (φυσιολογικό) ,το οποίο χαρακτηρίζεται από πολλούς κανόνες και ακόμη περισσότερη σοβαρότητα. Όπως και  σε άλλες χώρες της ΝΑ Ασίας  έτσι και στην Ιαπωνία, όταν κάποιος πεθαίνει του δίνεται ένα νέο, μεταθανάτιο όνομα (Οκούρινα) . Οι λόγοι που συμβαίνει αυτό είναι πολύπλοκοι και χωρίς ιδιαίτερη σημασία για τη συγκεκριμένη ιστορία. 
Αυτό που χρειάζεται να ξέρει κανείς είναι πως το μεταθανάτιο όνομα των περισσότερων Ιαπώνων το διαλέγει ο ιερέας  που πραγματοποιεί την κηδεία ενώ για τους αριστοκράτες ισχύουν άλλοι κανόνες. Το να διαλέξει κάποιος το όνομα που θα του δοθεί μετά το θάνατό του δεν απαγορεύεται αλλά δεν συναντάται συχνά. Αν κάποιος έχει συγκεκριμένες προτιμήσεις, οφείλει να τις μεταφέρει σε όσους θα αναλάβουν την κηδεία του. Το όνομα αυτό λοιπόν είναι το όνομα με το οποίο αναφέρεται ο ιερέας στο θανόντα καθόλη τη διάρκεια της τελετής.
 Το όνομα αυτό γράφεται στην ταφόπλακα του συγχωρεμένου και το χρησιμοποιούν οι τεθλιμένοι συγγενείς για να αναφερθούν σε αυτόν.
Όλα καλά ως εδώ; Ας περάσουμε λοιπόν στην ιστορία, έχοντας κατά νου τη γενικότερη σοβαρότητα που χαρακτηρίζει τους Ιάπωνες.Πριν μερικούς μήνες μας άφησε χρόνους ένας γνωστός Ιάπωνας κωμικός ράκουγκο (落語).
Στην κηδεία του λοιπόν έγινε γνωστό πως είχε διαλέξει ο ίδιος το όνομα με το οποίο ήθελε να περάσει στην ιστορία:  Τατεκάουα Ούνκο Κουσάι (立川雲黒斎). Σε ελεύθερη μετάφραση:  Ο Τατεκάουα που Βρωμάει Σκατά.  Η σκέψη των δακρυσμένων συγγενών  με τα πρόσωπα παγωμένα από το σοκ όταν ο ιερέας ξεστόμισε τη φράση "ἀνάπαυσον την ψυχὴν του δούλου σου Τακεκάουα  που Βρωμάει Σκατά" , το γεγονός πως πρόκειται για πραγματική ιστορία καθώς και το οτι η Βικιπαίδεια είναι αναγκασμένη να αναφέρεται στο συγχωρεμένο ως "ο Τακεκάουα που Βρωμάει Σκατά" με κάνουν να γελάω μέχρι δακρύων.  
Μια ευχάριστη νότα σε ένα πέρα για πέρα δυσάρεστο γεγονός.

Σούμο 101

Έπρεπε να περάσει ένας χρόνος (και βάλε) για να αρχίσω να καταπιάνομαι με πιο παραδοσιακά θέματα αλλά τώρα που πήρα φόρα δεν με σταματάει τίποτα Μετά την εκδήλωση για τους λάτρεις του κιμονό και τη γιορτή για το τέλος του χειμώνα, σειρά είχε το τουρνουά σούμο.

Το σούμο στο μυαλό των περισσοτέρων είναι ένα υποτιθέμενο άθλημα όπου ουσιαστικά 2 χοντροί τύποι με στρίνγκ σπρώχνονται. Δεν έχω την παραμικρή πρόθεση να ισχυριστώ  το αντίθετο!

Οι κανόνες είναι απλοί: Στο έδαφος επιτρέπεται να ακουμπήσουν μόνο οι πατούσες των παλαιστών, κανένα άλλο τμήμα του σώματος. Τα όρια της παλαίστρας (dohyō) είναι απαραβίαστα. Όποιος βγει από τον κύκλο ή ακουμπήσει στο έδαφος χάνει.  Θεωρητικά δεν επιτρέπονται χτυπήματα κανενός είδους, μόνο λαβές και σπρωξίματα. Το τι είναι χτύπημα και τι σπρώξιμο βέβαια είναι μεγάλη συζήτηση  καθώς σε πολλές περιπτώσεις θα έπαιρνα όρκο πως τα χαστούκια έπεφταν σύννεφο!

Ο διαιτητής έχει και καθήκοντα ιερέα σίντο, καθώς το σούμο είναι στενά συνδεδεμένο με την αυτόχθων θρησκεία της Ιαπωνίας. Φοράει το φανταχτερό κιμονό του, εκτελεί τα καθαρτικά τελετουργικά, ευλογεί την παλαίστρα και...fight!  

Το πρωτάθλημα και τα διάφορα τουρνουά λαμβάνουν χώρα τόσο στο Τόκυο όσο και σε άλλες πόλεις. Τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των ξένων αθλητών έχει αυξηθεί σημαντικά, με πολλούς από αυτούς να γίνονται πρωταθλητές. Από αυτούς, η πλειοψηφία είναι από τη Μογγολία χωρίς αυτό να σημαίνει πως λείπουν οι υπόλοιπες εθνικότητες. 

Διαιτητές, παλαιστές και βοηθοί στο χώρο του σούμο υιοθετούν ψευδώνυμα τα οποία τους ακολουθούν σε όλη τους την καριέρα. Τα ψευδώνυμα είναι φυσικά στα ιαπωνικά και συχνά περιέχουν αναφορές στη δύναμη, το θάρρος και άλλα χαρακτηριστικά του ατόμου. 

Άλλες φορές πάλι θυμίζουν τραγούδι του Στινγκ: Ένας Αιγύπτιος πρωταθλητής είχε διαλέξει το ψευδώνυμο "Θύελλα της ερήμου".

Η ζωή των παλαιστών είναι δύσκολη, γεμάτη προκλήσεις, συνεχείς προπονήσεις, ειδικές παραγγελίες ρούχων, καψόνια από τους πιο καταξιωμένους αθλητές και πολύ συχνά μοναξιά. 

Θα πει κανείς "Καλά χαζοί είναι; Δεν φτάνει που παχαίνουν σαν μοσχάρι που πάει για σφαγή, έχουν να ανεχτούν και όλα τα υπόλοιπα;Γιατί;" 

Αυτό θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς και για τους επαγγελματίες μποξέρ και τους ποδοσφαιριστές. Γιατί να ταλαιπωρείς τον εαυτό σου με συνεχείς προπονήσεις, τραυματισμούς και κανόνες για το πότε κοιμάσαι ή ξυπνάς; 

Για τα λεφτά. Τη δόξα. Γιατί δεν ξέρεις να κάνεις κάτι άλλο. Γιατί το ονειρευόσουν από παιδί! Όταν ο νικητής του τουρνουά που παρακολούθησα την περασμένη Κυριακή, έφυγε από το στάδιο με μια δωροεπιταγή 25.000 ευρώ και μια τηλεόραση πενηντακάτι ιντσών, δεν τον λες και καημενούλη.

Φασόλια κατά των δαιμόνων

Η περασμένη Κυριακή ήταν η τελευταία μέρα του χειμώνα, κατά την οποία οι Ιάπωνες ξεφορτώνονται ότι δαιμόνια έχουν ξεμείνει στα σπίτια τους. Ο τρόπος με τον οποίο το κάνουν ονομάζεται μαμεμάκι, ένα έθιμο αιώνων του οποίου οι ρίζες φτάνουν στην Κίνα. 

Το έθιμο περιλαμβάνει ένα ενήλικα σε κάθε σπίτι, ο οποίος μεταμφιέζεται σε όνι (δαιμόνιο) και υπομένει την επίθεση με φασόλια σόγιας την οποία του εξαπολύουν οι μικροί ένοικοι του σπιτιού φωνάζοντας "Όνι ουα σότο, φούκου ουα ούτσι!" (Έξω τα δαιμόνια, μέσα οι χαρές!) 

Σε ναούς κάθε είδους, καθώς και σε άλλους δημόσιους χώρους, οργανώνονται γιορτές όπου τοπικοί άρχοντες αλλά και celebrities πετάνε φασόλια στα πλήθη παιδιών που περιμένουν ανυπόμονα. "Γιατί ανυπόμονα;" θα αναρωτηθεί κανείς. Γιατί τα φασόλια σόγιας συνοδεύονται από γλυκά και ενίοτε λαχεία κληρώσεων! (να μια ιδέα για τη διατήρηση των εθίμων κάθε περιοχής: δωροδοκούμε τη νεολαία).

Όλος αυτός ο χαμός γίνεται στα πλαίσια του Σετσουμπούν(節分), της γιορτής μεταξύ 2 εποχών, και πιο συγκεκριμένα κατά το ανοιξιάτικο Σετσουμπούν. 

Το 1ο βίντεο είναι από τη γειτονιά μου, όπου οι τοπικές αρχές έστησαν εξέδρες εκτόξευσης φασολιων.  

Οι μεγάλοι ναοί σε όλη τη χώρα φιλοξένησαν προσωπικότητες από το χώρο του αθλητισμού (σούμο), των γραμμάτων και των τεχνών (μάνγκα).

Το δεύτερο βίντεο είναι από την περιοχή Ναρίτα και τον τοπικό ναό. 

Τέλος, ένα βίντεο σχολείου όπου μπορεί να δει κανείς τον πόλεμο μεταξύ παιδιών και δαιμόνων. Το ποιος νίκησε δεν είναι και πολύ ξεκάθαρο αλλά ελπίζουμε πάντα στις δυνάμεις του καλού. 

Που κατατροπώνουν τις δαιμονισμένες παιδικές φωνές ;)

Κιμονό, τσάι και κέικ σοκολάτας

(κάντε κλικ στις φωτογραφίες για μεγαλύτερη ανάλυση)

Η πρόσκληση της Καόρι με γέμισε ανυπομονησία αλλά και ανασφάλεια. Δεν έφτανε που ήμουν ξένη, θα πήγαινα και φορώντας τζιν ενώ το θέμα της συνάντησης ήταν ξεκάθαρο: Βάλε το κιμονό σου και έλα!

Της είχα εξηγήσει βέβαια πως ήθελα μόνο να βγάλω μερικές φωτογραφίες αλλά...

Φτάνοντας στη μικρή μονοκατοικία άρχισα να έχω αμφιβολίες για το όλο εγχείρημα. Πρώτα από όλα δεν ήξερα πως ο χώρος είναι σπίτι, περίμενα κανένα μικρό χώρο εκδηλώσεων. Μπαίνοντας μέσα άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια. Είμασταν κυριολεκτικά τρεις και ο κούκος: 3 κιμονοφορεμένες κυρίες και εγώ! 

Η Καόρι δεν φημίζεται για τη συνέπεια με την οποία κάνει ο,τιδήποτε, έτσι λοιπόν αντί να μου πει περί τίνος πρόκειται, με άφησε να μαντέψω. Όταν ακούς όμως εκδήλωση με θέμα το κιμονό, φαντάζεσαι λίγο περισσότερο κόσμο. Σε δημόσιο χώρο. Χωρίς τη μυρωδιά του σπιτικού κέικ να σου σπάει τη μύτη! 

Όσο περνάει η ώρα, ο αριθμός των μελών του "συλλόγου" αυξάνεται, μέχρι που το μικρό σαλονάκι γεμίζει χρωματιστά κιμονό και γυναικείες φωνές. We are in session!

Η διοργανώτρια (και ιδιοκτήτρια του σπιτιού) ξεκινά με τις συστάσεις: "Από εδώ η Καόρι, η πρώτη φίλη που έκανα λόγω κιμονό. Ακολουθεί η Σου, από την Ταϊβάν και η Ηλέκτρα από την Ελλάδα που ήρθε να μας βγάλει φωτογραφίες." Στη συνέχεια ανακοινώνει πως στη σημερινή συνάντηση θα τους δείξει πως να δένουν το όμπι τους (την υφασμάτινη ζώνη του κιμονό) χωρίς τη βοήθεια τρίτων και χωρίς δυσκολία. "Έφτιαξα και ένα τραγουδάκι για να αποστηθίσετε τα βήματα ένα-ένα χωρίς δυσκολία!" 

Κάπου εκεί φυσικά αρχίζουν και με χάνουν. Λέξεις που αναφέρονται αποκλειστικά στον τρόπο δεσίματος του όμπι, ονόματα διαφορετικών τύπων υφασμάτων και άλλα τέτοια που ούτε Ιάπωνας δεν θα καταλάβαινε, πόσο μάλλον εγώ. 

Η ώρα περνάει, η κάρτα μνήμης μου γεμίζει με πολύχρωμες εικόνες μανικιών που φτάνουν ως το πάτωμα και τα όμπι αρχίζουν να παίρνουν τη μορφή πολύπλοκων φιόγκων.

Όταν τελικά όλα τα όμπι έχουν δεθεί και στολιστεί, ανεβαίνουμε στον επάνω όροφο. Εκεί μας περιμένει το τατάμι, για τις απαραίτητες φωτογραφίες. 

Υποθέτω πως μετά από αυτό είναι ώρα να φύγουμε, αλλά κάνω λάθος: Το σπιτικό κέικ μας περιμένει στο σαλόνι, σερβιρισμένο μαζί με σως σοκολάτας και ιαπωνικό τσάι. 

Αφού έχουμε καθίσει, η διοργανώτρια Φούτζικο, κάνει την αρχή: 

"Για όσες έρχεστε πρώτη φορά, τώρα θα παρουσιάσουμε η κάθε μία με τη σειρά το κιμονό που φοράμε. Θα κάνω εγώ την αρχή"

Αρχίζει έτσι ένας βομβαρδισμός πληροφοριών για το από που πήρε η κάθε μια το κιμονό της, το γιατί το επέλεξε για τη συγκεκριμένη ημέρα, λεπτομέρειες για το ύφασμα, τη ζώνη, την τιμή. Τις χάνω τελείως, οπότε αρχίζω να σκέφτομαι όσα έχω να κάνω εκείνη την ημέρα μέχρι που η σειρά έρχεται στη διπλανή μου Καόρι. Εξηγεί πως έρχεται πρώτη φορά στις συναντήσεις αν και όλο την καλούσε η Φούτζικο, ευχαριστεί για την πρόσκληση και εξηγεί πως διάλεξε το συγκεκριμένο κιμονό γιατί είναι πεντακάθαρο και όμορφο: ήθελε να κάνει καλή εντύπωση. Εγώ, όντας η μόνη που δεν φοράει κιμονό ή έστω γιουκάτα, λέω να κάνω ένα αστειάκι καθώς είναι η σειρά μου να μιλήσω και λέω "Πάσο" κοιτώντας δήθεν στεναχωρεμένη το παντελόνι μου. Γελάνε λίγο, αλλά μάλλον από ευγένεια. Εξηγώ πως ήρθα γιατί μου αρέσει να βλέπω (το τονίζω!) κιμονό καθώς ενδιαφέρομαι για κάθε πλευρά της ιαπωνικής κουλτούρας. Τις ευχαριστώ που μου έδωσαν την άδεια να τις φωτογραφίσω και υπόσχομαι να τους στείλω τις καλύτερες φωτογραφίες.

Ακολουθεί μια επίδειξη φουρόσικι (παραδοσιακό ύφασμα με 1000+1 χρήσεις) όπου πάλι χρησιμοποιείται τραγουδάκι για να μην ξεχνάμε τα βήματα και τελικά έρχεται η ώρα του γυρισμού. 

Υπόσχονται να με ξανακαλέσουν και υπόσχομαι να ξαναπάω. 

"Την επόμενη φορά να φορέσεις και εσύ κιμονό, θα σου πάει έτσι αδυνατούλα που είσαι!" 

Υπόσχομαι να το σκεφτώ-δεν είμαστε για τέτοιες υποσχέσεις τώρα- και τις αποχαιρετώ.

Όταν αργότερα εξιστορώ στους Ιάπωνες φίλους μου όσα έλαβαν χώρα στη μικρή μονοκατοικία στο Μέγκουρο, ξεσπούν σε ανεξέλεγκτα γέλια. Παράλληλα προσπαθούν να μου εξηγήσουν πως πρόκειται για ιδιαιτέρως εκκεντρικούς χαρακτήρες, πως μάλλον πρόκειται για πλούσιες και βαριεστημένες νοικοκυρές που δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν... Σκέφτομαι πως συναντηθήκαμε στη μέση της ημέρας, άρα μάλλον πρόκειται για νοικοκυρές. Μονοκατοικία στο Μέγκουρο και δεκάδες κιμονό, μάλλον πρόκειται για καλοβαλμένες αν όχι πλούσιες κυρίες. Δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν; Ίσως, ποιος ξέρει; Εκκεντρικές; Σίγουρα! 

Καταλήγω, παρόλαυτά, στο συμπέρασμα πως οι τρελούτσικες αυτές κυρίες, με το πάθος τους για κιμονό, δεν βλάπτουν κανένα και πάνω από όλα, κάνουν κάτι που αγαπάνε χωρίς να αισθάνονται την ανάγκη να απολογηθούν σε κανέναν. Κάτι που δεν βρίσκει κανείς εύκολα στην Ιαπωνία.

Στο ενυδρείο Shinagawa

Οι Κυριακές μου τελευταία έχουν πάρει χαρακτήρα εκπαιδευτικής εκδρομής. Πότε ενυδρεία, πότε μουσεία και γκαλερί. έχω αρχίσει να αναπολώ τις εποχές που περνούσα το σαββατοκύριακο χουχουλιάζοντας. Πριν λίγο καιρό πήγα στο ενυδρείο της περιοχής Shinagawa. Σαφώς μικρότερο από αυτό της Οκινάουα, είχε ωστόσο πολλές και ενδιαφέρουσες ατραξιόν. Σε μια από τις μεγάλες δεξαμενές, μια υπάλληλος του ενυδρείου ντυμένη με στολή καταδύσεων και κιμονό τάιζε τα ψάρια ενώ παράλληλα μας έδειχνε τι τους έχει μάθει (καλά, μη φανταστείτε πως κάνουν και κωλοτούμπες, ψάρια είναι που σημαίνει IQ ανάλογο της κότας). Στους εξωτερικούς χώρους βρίσκονται 2 μεγάλες πισίνες όπου μπορεί να θαυμάσει κανείς τα διαφόρων ειδών δελφίνια καθώς και θαλάσσια λιοντάρια, φώκιες και πιγκουίνους. Δίπλα στην έξοδο βρίσκεται μια τεράστια δεξαμενή, της οποίας μοναδικοί ένοικοι είναι 2 τεράστιοi καρχαρίες. Οι αργές κινήσεις τους και ο τρόπος με τον οποίο στραβοκοιτάνε τους επισκέπτες (ειδικά τα μικρά παιδάκια) δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας: ευκαιρίας δοθείσης ευχαρίστως μας καταβριχθίζουν! 

Αυτά από το ενυδρείο. Αύριο λέω να πάω σε μια έκθεση έργων του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου (αν φυσικά οι σειρές δεν φτάνουν ως την Οσάκα). Καλό σαββατοκύριακο!